Dzika Plaża

[Tonące Słońce]

- Tak, ale niektórych przerażała i podejrzewam, że uznałabyś ją za mało kulturalną i obytą jednostkę - stwierdził nieco rozbawiony myśląc o swej mistrzyni, którą uważał nawet za kogoś w rodzaju swojej przyjaciółki. Nie miał co prawda pojęcia, co dokładnie czuła do niego Jeżyna, tym bardziej po tym, jak został wygnany, ale ponieważ ta chciała z nim rozmawiać, podejrzewał, że jej żal skupił się zupełnie gdzie indziej. Tak samo złość, a kiedy kocica się gniewała, lepiej było schodzić jej z drogi. Miał jedynie nadzieję, że w razie czego jego mistrzyni nie poniosła konsekwencji swych słów, które mogłyby sprowadzić na nią gniew zadufanych w sobie przywódców Klanu Rzeki.
- Gdyby próbował, tym razem bym uciekał albo się bronił, pokazałbym mu, że ja też mam ostre zęby - powiedział nieco jakby rozbawiony, ale jednak tym razem był poważny, co dało się wyczytać z jego spojrzenia, które na jedno mgnienie oka stwardniało pokazując, że Toń nie był aż tak miękki, jak mogło się wydawać. Kiedyś, gdy walczył z łasicą, pozbawił ją łba dochodząc do wniosku, że będzie to najprostszy sposób pozbycia się przeciwnika, w walce ze szczurami rzucał nimi jak kukiełkami, byle wydusić z nich życie. Był ciepły i łagodny, ale był również drapieżcą szkolonym do tego, by bronić nie tylko swojego życia, ale również innych. - I tak, Lawendo, sądzę, że by mógł - dodał ciszej, tym razem już zdecydowanie poważnie, po czym rzucił prędkie spojrzenie w stronę, gdzie znajdowały się obecnie właściwie jedynie długie włosy świadczące o tym, że dawniej wyrastał w tym miejscu jego ogon. Nie cierpiał z powodu jego braku, rozmowy o nim traktował żartobliwie, ale raz na jakiś czas zastanawiał się, jak wyglądałoby jego życie, gdyby wtedy wszystko potoczyło się inaczej, gdyby nie postanowił łowić ryb w obozie.
- Dla ciebie to będzie fascynujące, przynajmniej na początku, ale jak już będziesz siedziała z łapą w wodzie i będziesz czekała na to, co dalej, to uznasz to za równie ciekawe, co czekanie przy kopcu kreta - zakomunikował po chwili już swobodniej i cieplej, nieco zaczepnie, by dobrze zobrazować jej to, o co mu chodziło. Mrugnął jednak na znak, że się zgadza i dotrzyma oczywiście swej obietnicy, bo pod żadnym pozorem nie zamierzał jej łamać wychodząc z założenia, że jednak takie słowa są czymś na kształt swoistej świętości. Chciał zapytać ją, kim właściwie jest Sokoli Cień, ale w tym czasie zadała mu inne pytanie i uznał, że należy udzielić odpowiedzi zgodnie ze swoim przeświadczeniem, a nie doświadczeniem, którego w gruncie rzeczy właściwie nie posiadał.
- Myślę, że przywódcy znają mimo wszystko kocięta, a przynajmniej na pewno wysłuchują ich rodziców, żeby wiedzieć, komu je przydzielić, chociaż czasami pewne wybory są pewnie dość kontrowersyjne, ja też nigdy nie przypuszczałem, że będę w stanie porozumieć się z Jeżyną - powiedział w końcu, a potem musiał splunąć śniegiem, bo Lawenda przypuściła na niego całkowicie niespodziewany atak, który zakończył się dla niego byciem bałwanem. Musiał cały się otrzepać ze śniegu, który na niego narzuciła, a następnie zamrugał przymykając po chwili ślepia i widać było, że gotuje się do dalszej zabawy.
- Ach, czyli Sokoli Cień to wasz zastępca, tak? To ty go znasz, więc spróbuj teraz sama odpowiedzieć na to pytanie, co byś zrobiła, gdybyś była nim? Bawiłaś się kiedyś w coś takiego? - spytał podchodząc do niej powoli, a potem nagle klepnął ją łapą w bark, jak kiedyś robił z Bławatkiem i ruszył przed siebie biegiem przeskakując w śniegu. - Złap mnie!