Świerczyna

[Pustułka..]

xxNa myśl o spaniu w jednym legowisku z Górką chimerze zrobiło się jakoś tak cieplej, chociaż przez moment miała pewne obawy. Z jednej strony ojej, będą spały obok siebie! A z drugiej będą zapewne często w kontakcie fizycznym, do którego Pustułka dopiero się przyzwyczajała. Trochę się stresowała tym, jak to będzie wyglądać, ale z drugiej strony bardzo się cieszyła, bo wizja przytulania się z Górką brzmiała fantastycznie!
xx– Śliczny głos? S-serio tak myślisz? – jej pewny siebie uśmiech zmienił się w nieco onieśmielony, gdy morskooka ją skomplementowała, a do tego jeszcze szturchnęła bokiem. – To ten, no dzięki, ALE twoje imię też jest super! I twój głos też ii w ogóle – zaśmiała się na koniec nieco niezręcznie, jakoś dziwnie się czując wypowiadając te wszystkie miłe słowa, ale z drugiej strony jakoś samą ją coś natchnęło, żeby tak właśnie się odwzajemnić. Sama nie wiedząc kiedy zrobiła się chyba jakaś milsza i w ogóle. Czyżby to jakieś magiczne działanie miłości? Gdy Górka zaczęła cieszyć się ze swojej terminatorki, na Pustułczą mordkę również wstąpiło rozradowanie i entuzjazm.
xx– Ja też mam! I to swoją młodszą siostrę! Yy Zębata Łapa! – szczerze to nie miała pojęcia, jak poradzi sobie ze swoim treningiem, tym bardziej, że w przeciwieństwie do córki Drapiącego Gardła, chimera nie miała kompletnie żadnych pomysłów. Postanowiła jednak nie wspominać o swoich wątpliwościach, woląc rozmawiać o czymś wesołym. No, tylko, że temat zszedł na niekoniecznie radosne tematy.
xx– Walka, eee – uciekła wzrokiem gdzieś na bok, starając się nie włożyć w swoją wypowiedź żadnych negatywnych emocji, chociaż pewnie średnio jej się to udało. – No w sumie to nie było fajnie, znaczy oczywiście teoria była spoko, ale praktyka już no to już... – podniosła niepewnie wzrok na Górkę, przez dwa uderzenia serca milcząc, jakby nad czymś myślała. – Znaczy no, jakoś się udało, hehe – czuła, jak nieprzyjemne wspomnienia próbują zakłócić jej dobry nastrój i zaczęła się nawet trochę spinać i denerwować, choć miała nadzieję, że Górka tego nie zauważy, dlatego spróbowała uśmiechać się na koniec jak najnormalniej umiała, lecz bystre oko buro-rudej wojowniczki zapewne potrafiło dostrzec, że coś było nie tak.