Trening Węgorzowej Łapy

[Borsucze Futro]

Borsuk zdobył się na nikły uśmiech, gdy okazało się, że Węgorz był pod wrażeniem jego ataku, huh. Srebrzysty nie był z siebie dumy z tego powodu, ale było mu miło, że terminator docenia jego, hm, umiejętności. Przynajmniej je mógł mu przekazać w jakimś stopniu i sprawić, że syn Lodowej Skóry będzie z siebie zadowolony. Łapy powoli odmawiały mu już posłuszeństwa, a na dodatek kompletnie zapomniał o ukrytej pod ziemią rybie, dlatego zmrużył oczy i ściągnął brwi, kiedy zobaczył, że kocur gdzieś odbiega i przez chwilę musiał o tym intensywniej pomyśleć. W końcu się jednak zorientował, gdy tak czekał na czarnofutrego, a ten niedługo później wrócił z rybą w pysku. Zamrugał dość gwałtownie słysząc imię Krzykliwej Mewy. Och, tak dawno z nią nie rozmawiał, ale było mu wstyd i unikał go za wszelką cenę. W takim razie kiwnął jedynie głową i bąknął krótkie "To dobrze", a potem w milczeniu dotarli do obozu, gdzie się rozstali.


Koniec fabularnej części treningu.