Dzika Plaża

[Tonące Słońce]

Jeśli tylko by chciała, to na pewno byłby w stanie zrobić dla niej aniołka na śniegu, z którego wyszedłby jego niezbyt artystyczny odcisk, ale w końcu skoro się mogli tak bawić, to właściwie dlaczego nie? Przekrzywił nieznacznie głowę, jakby zastanawiał się, nad czym kocica tak myśli, a później spostrzegł jak się spięła i pospieszył z wyjaśnieniami, bo nie chciał jej denerwować. Nie chciał również, by pomyślała sobie, że jest kotem, który wciska się gdzieś na siłę, że idzie tam, gdzie nie jest proszony. Nie chciał budzić w niej żadnych obaw i chociaż był wygnańcem, doskonale wiedział, że nie może wkraczać na ziemie Klanów, że należą one jedynie do zamieszkujących je kotów, że nie powinien się wtrącać w to, co tam się dzieje. Nie zamierzał jej w żaden sposób kłopotać i teraz widać było po nim, że się dość zmieszał, bo dotarło do niego, jak wojowniczka mogła odczytać jego propozycję.
- To w końcu normalne. Jesteś wojownikiem Klanu Wichru, a ja, cóż, samotnikiem. Ale nie martw się, nie chcę sprawiać ci żadnych problemów, po prostu będę trzymał się swojej strony granicy, wtedy na pewno nikt nie powie, że robimy cokolwiek złego, prawda? A Czarny Ogon jest na tyle płytki, że jak zrobi się cieplej, na pewno będziesz mogła przez niego swobodnie przebiec - powiedział na to prędko, a na koniec nawet do niej mrugnął czując, że nieco się rozluźniła. Nie chciał jej stresować i teraz pluł sobie w brodę, że doprowadził do takiej, a nie innej sytuacji, co było z jego strony strasznie nieodpowiedzialne i pewnie dziecinne. Musiał bardziej uważać, co mówi, bo za nic w świecie nie chciał popsuć tej przyjaźni. Nie znali się może najlepiej, ale mimo wszystko nadawali wyraźnie na tych samych falach i Toń czuł, że mogą spędzić ze sobą jeszcze wiele przyjemnych dni.
- Ale może warto zapytać? W końcu to mogły być fascynujące historie, nie sądzisz? - rzucił jeszcze całkiem podekscytowany, ale chyba rzeczywiście w ogóle nie myślał o sobie. Nie zakładał za bardzo, by ktokolwiek chciał przyjąć go do Klanu, w końcu na swoją obronę miał jedynie własne słowa, a w te nie wszyscy musieli wierzyć. Nie chciał zresztą nikomu sprawiać kłopotu, aczkolwiek czuł, że robi mu się ciężko na samą myśl, że będzie musiał odprowadzić Lawendę i czekać aż do ich następnego spotkania, co było mimo wszystko myślą smutną i bolesną. Och, jak łatwo byłoby, gdyby żyli w tym samym Klanie!
- Oho, czyżby był specjalistą od jedzenia? - spytał zaraz podłapując temat, mając jednocześnie wrażenie, że wcześniejsze rozważania nieznacznie przybiły zarówno jego, jak i Lawendę, a nie chciał, by w ten sposób kończyło się ich spotkanie. Miał nadzieję, że kocica wróci do Klanu uśmiechnięta i szczęśliwa, bo widziała tak wiele i pewnie więcej niż większość z jej towarzyszy. Chciał sprawić jej wielką przyjemność, obserwował więc uważnie słońce oceniając, czy będą musieli przyspieszyć, czy nie. Lawenda jednak szturchnęła go, a zaraz spojrzał o co jej chodzi, po czym zaśmiał się i wystawił czubek języka, by za chwilę spróbować również tej sztuki.
- A może... - mruknął jeszcze rozbawiony i przeskoczył tak, by trafić w miarę w jej ślady i próbował się po nich poruszać, co było trudne, gdyż chodził zupełnie inaczej i pewnie miał nieco krótsze łapy niż ona, nie mówiąc już o tym, że nieco kolebał się na boki. Zaśmiał się ciepło. - To strasznie trudne!