Jagodowy Zagajnik

[Wróbelek]

Cóż... bura koteczka nie wiedziała kim jest ojciec, więc nie miała jak o to zapytać: zapewne dowie się o tym, ciągnąc inny temat, albo w ogóle nie wpadnie na pomysł, żeby spytać o to skąd się wzięła. Jaskółka w końcu swoim dzieciom nie mówiła nic o Amorze ani o tym, że przeważnie kocięta wychowuje się we dwójkę, to nie miała nawet skąd wiedzieć o istnieniu kogoś takiego jak tata.
Słuchała odpowiedzi mamy w skupieniu, marszcząc nos i zamykając oczy mocno, chcąc się w to wczuć, jednak nie potrafiła. Wiele rzeczy było dla niej nowych, nie potrafiła odwzorować tego obrazu w głowie. Gdy srebrna przestała mówić, córka niemal od razu wypaliła:
— Co to ludźmi? — spytała, przekrzywiając główkę zdziwiona. Nigdy nie słyszała takiego słowa, więc zdziwienie na jej pyszczku było nie do opisania. Kichnęła, gdy motyl na ułamek sekundy usiadł nad jej noskiem, a potem zaczęła dopytywać dalej: — A cemu zostali zabrani? Bogatka też zniknie? A Mech, Modrzew? — dodała zmartwiona. Nie chciała, żeby ktoś ukradł jej rodzeństwo, za bardzo ich kochała! W uderzeniu serca jej długi ogonek zaczął miotać się wokoło wskutek stresu przelatującego przez jej drobne ciałko. A może to te klany? Wróbelek zaczęło się robić gorąco, miała teraz za dużo myśli w głowie, nie wspominając już o tym, że zaczęła się nerwowo rozglądać do tyłu, chcąc się upewnić, że jej siostra i bracia nadal tam siedzą i są bezpieczni!