Martwe Pnie

[Kornikowy Konar]

Od strony martwych pni w ciszy późnego popołudniu niósł się stosunkowo głośny i miarowy chlupot. Jakby flejowata czapla brodziła w nie za głębokiej toni, albo niespełna rozumu szczupak tańczył rybi taniec przy brzegu. Jednak nie było to żadne z powyższych stworzeń, a Kornikowa Łapa we własnej osobie. Kocurek dziarsko maszerował w płytkiej toni i z niezrozumiałą ciekawością zaglądał pod każdy pochylony nad taflą pień, jakby co najmniej spodziewał się pod jednym z nich znaleźć swojego zaginionego brata Komara, z którym był tutaj kiedyś na wycieczce. Jednak to nie drugiego Robaczka szukał, a żab. Albo węży wodnych. Czy czegoś w tym stylu. Jedno z takich stworzonek prześlizgnęło mu się pomiędzy łapami i umknęło gdzieś chwilę wcześniej. Mimo bardzo wnikliwego badania okolicy, Konikowi nie udało mu się go ponownie namierzyć. Nieco zrezygnowany, a nawet poirytowany rozgarnął łapą szuwary i dokładnie w tym momencie jakaś zielona potwora skoczyła mu prosto w stronę pyska.
- AH! - Miauknął donośne i klapnął zadkiem w wodę, chcąc się gwałtownie cofnąć. Oczywiście wkoło rozbryzgał się fala, momentalnie mocząc mu futerko i zasłaniając pole widzenia. A żaba, jak nie została pochwycona, tak jak nie została. - A niech cie! - Warknął. Mamrocząc coś złowróżbnie pod nosem, syn Czerwonego Maku wywlókł się z przybrzeżnych mętlin i powędrował bezmyślnie przed siebie. Źle się do tego zabrał to oczywiste. W ogóle nie powinien sobie wynajdować takich zajęć skoro ewidentnie tylko mu psuły humor. Takimi samo-połajankami zajęty, zreflektował się co do kierunku spaceru dopiero gdy mocny odór uderzył go w nos. Oooo, granica Klanu Gromu nagle niebezpiecznie się zbliżyła, a jemu wystarczyło tylko kilka długich kroków, by ją przekroczyć. Na myśl o takim rebelianckim akcie, futerko na karku Kornika lekko się zjeżyło, a serce wypełniło podekscytowania. Kodeks oczywiście zakazywał takich niecnych czynów, ale czy on nie nosił w sobie krwi byłej Gwiazdy Gromu i czy to nie dawało mu przepustki by naruszyć granicę? Tak odrobinkę chociaż...
Kołysząc się na piętach, kocurek wpatrywał się w owocową gęstwinę z niemalże tęsknotą wymalowaną w pomarańczowymi ślepiami. No cóż, po drugiej stronie granicy trawa jest zawsze zieleńsza, a przygoda ciekawsza, jak to mawiają.

// Cyprys!