Wyprawa Płomykówkowego Lotu

[Mknąca Zawierucha]

Na moim pysku pojawiło się zamyślenie. Co to musiał być za twór, ta Grzmiąca Ścieżka, i co to za potwory? Skoro były okropne, to jakim cudem bezwłose dwunogi tak ich wytrenowały, by nie schodziły ze swojej ścieżki? Doprawdy, to wszystko było dla mnie dziwne, wręcz niezrozumiałe. Nie potrafiłem tego pojąć, ale cóż, do tego pory tego nie widziałem. Może więcej się wyjaśni, gdy ujrzę to, o czym była mowa na własne oczy.
Nie odezwałem się później, bo nie miałem żadnych pytań w tym momencie. Nic nie nasunęło mi się do głowy, a przynajmniej nic, na co Płomykówka mogłaby odpowiedzieć. Doszliśmy jednak do miejsca, w którym musieliśmy się przeprawić na drugi koniec Czarnego Ogona, tylko tutaj nie było wygodnej kładki.
Przystanąłem, nie bardzo wiedząc, co zrobić. Naprawdę nie chciałem moczyć futra, poza tym nie potrafiłem pływać. Płomykówka jednak zdecydowała się przeprawić w ten sposób przez rzekę. Spojrzałem na Topniejącego Loda dość niepewnie, co było rzadko spotykane u mnie, po czym ruszyłem w ślad za jasną kotką.
Stawiałem ostrożnie łapy, najpierw na błotnistym wybrzeżu, a potem na dnie rzeczki, nie potrafiąc do końca zignorować nieprzyjemnych dreszczy, które przeleciały wzdłuż mojego kręgosłupa w momencie zanurzenia. Trzymałem głowę wysoko, na wszelki wypadek. Uważałem cały czas na to, gdzie kroczyłem, bym się nie potknął przez całą drogę; w tamtej chwili kwestię mokrego, nieurodziwie wyglądającego futra zostawiłem na później.