Bogatka o ile kiedy się urodziła to była przeciętna to teraz jest ciut mała. Nie odbiega jakoś strasznie dużo wzrostem, ale jednak. Jej łapy są wiotkie i chude, a z sylwetki jest po prostu szczupła i zgrabna. Ma normalnej długość uszy, które są stożkowate i szpiczaste. Pyszczek ma sliczniutki i malutki, który podkreśloby jest noskiem niczym różowy guziczek. Oczy ma raczej zwyczajne, ani duże, ani małe. Koloru nie zmieniły. Nadal są niebieskie, tylko trochę bardziej intensywne. Jej futro jest jedwabne i dobrze zadbane, krótkiej długości. Jej matka ma wspaniałe geny, które przekazała swoim pociechą. Bogatka jest Seal Lynx Pointem lub inaczej Snow Lynx Pointem. Oznacza to, że jest wspaniałym kotem bengalskim. Jest cała wręcz biała z typowymi rozetami w kolorze szarym, lekko brązowym. Ma też typowe dla pointów cieniowania, na pyszczku, uszach, łapach i ogonie. Jak już o ogonku mowa to jest on lekko długi. Pazurki ma drobne, ale za to ostre jak ciernie. Ma bliznę na grzbiecie.
Oj. Bogatka się bardzo zmieniła. Od kiedy się zgubiła na całe dwa księżyce już nie jest taka sama. Już nie jest taka odważna i pewna siebie. Czuła się zagubiona i stracona. Teraz trzyma się niczym kleszcz strasznego matki i rodzeństwa. Już zaczęła bać się świata. Nadal będzie się starać trzymać swojego zdania, ale wystarczy jedno zaprzeczenie. Jedno słowo, a ona już jest potulna jak baranek. W końcu sama wpakowała się w kłopoty i tyle bładziła. Gdyby się słuchała tak by nie było. Właśnie dla tego teraz jest takim lepem. Czuję się z każdej strony otoczona i zagrożona. Może kiedyś, ale na pewno nie w niedalekiej przyszłości, ale wróci do siebie. Ale są na to małe szanse.
Bogatka była zbyt pogrążona w swoich troskach. Nie miała żadnej ochoty na kontakty między kocie. Przede wszystkim dlatego, że nie czuje się bezpiecznie w towarzystwie obcych. Ona potrzebuje teraz kogoś kogo zna, kogoś bliskiego. Kotka była nietypowa. Mało kto w lesie dzielił te same rozety co jej mała skromna rodzinka. Tak bardzo jej brakowało Modrzewia, Mecha, Wróbelka i kochanej mamy Jaskółki. Młoda kotka wyglądała na typowego samotnika. Tylko jeszcze w gorszym stanie. Brudne futro, wychudzona i wycięczona. Mało jaki klanowicz siedziałby w morze na terenach niczyich. Więc chyba może powiedzieć prawdę ci nie? Przecież ta informacja nie jest jakoś bardzo niebezpieczna. - Nie.- odparła bezdusznym tonem
Oparła się na ścianie nory zwracając swój wzrok na Żurawine.
