Córka Lśniącej Sadzawki może poszczycić się gęstym, lśniącym, puszystym futerkiem w całości pokrytym czernią. Jeżeli chodzi o jego długość to można powiedzieć że jest ono w sam raz. Nie jest tak długie jak u jej matki, ale do najkrótszych też nie należy. Najbardziej puchaty jest jej raczej przeciętnej długości ogonek. Jest kotką sporą, niewiele wyższą od swoich rówieśników, ale nie grubiutką. Na chwilę obecną jej oczka są szaro-niebieskie, lecz z wiekiem przybiorą one barwę pomarańczową, podchodzącą niemalże pod brąz.
Wrotycz jest zaledwie kociakiem, więc trudno jest z dokładnością opisać jej charakter, szczególnie jeżeli będzie on ulegał drastycznym, i tym nieco mniej drastycznym zmianom w przyszłości. Lecz pomimo tego można już dostrzec jak pomału się on kształtuję. Córka Lśniącej Sadzawki nie da sobie w kaszę dmuchać, jest uparta i umie postawić na swoim. Nie lubi, gdy ktoś zawraca jej głowę błahostkami marnując jej cenny czas. Zwykła nie wtykać noska w cudze sprawy, czy problemy, dlatego też nie ma co u niej liczyć na jakiekolwiek słowa pocieszenia. Stara się sprawiać wrażenie rozumnej i dobrze wyglądającej, gdyż nie chce przynieść wstydu swojej matce, ani też klanowi. Nie przepada za towarzystwem, a co za tym idzie za zabawą z rówieśnikami, dlatego też niemalże zawsze można ją zauważyć siedzącą na uboczu. Nie jest to spowodowane nieśmiałością, a tym że kotka zwyczajnie nie wie jak powinna zachowywać się w towarzystwie innych kotów. Lecz jeżeli jakimś cudem uda jej się rozpocząć z kimś pogawędkę to lepiej sprawdzi się w roli słuchacza niżeli mówcy. Powodem tego jest jej wcześniej wspomniany problem z obyciu z innymi, oraz to że Wrotycz do tych najbardziej gadatliwych kociąt nie należy.
