Trening Przepiórczej Łapy

[Przepiórcze Piórko]

Poczułam ukłucie w brzuchu, kiedy usłyszałam odpowiedź. Samobójstwo?
— Zabiła się, bo...bo ktoś był dla niej niemiły? — powtórzyłam cicho, niedowiarzając, przez co pozwoliłam swojemu głosu się załamać. To brzmiało tak... strasznie. Ta medyczka nie zrobiłaby tego, jeśli ktoś po prostu powiedziałby jej coś niemiłego jeden raz...prawda? Poczułam jak moje ciało przeszyły dreszcze na myśl tego, jak strasznie musiało być w ich klanie, skoro działy sie takie rzeczy. Dalsze słowa mistrzyni tylko potwierdziły, że działo się tam źle.
— Co takiego się t-tam dzieje, że tak to...wygląda — mruknęłam nadal w szoku. Cieszę się, że nie jestem na miejscu tej biednej kotki...
— O-oh...Klan wichhu, um, koty tam są podobno bahdzo szybkie. I polują często na...uh, zające? W klanie cienia, uh, koty pothafią dobrze się skhadac...na ich tehenach jest chyba d-dużo drzew. A w klanie ghomu koty były podobno silne — miauknęłam niepewnie, uparcie wbijając wzrok przed siebie. Nie mogłam ciągle patrzeć w dół, bo musiałam zapamiętać drogę...tak myślę.
— A my pothafimy pływać i łowić hyby. I kiedyś słyszałam, ż-że mamy niezbyt dobhe, u-uh, helacje z klanem ghomu — dodałam, próbując jakoś poprawić swoją sytuację, ale i tu nie wiedziałam tyle, ile powinnam. Ojej... Oblizałam nerwowo pyszczek, czekając aż Ćmi Zmierzch poprawi moją wypowiedź.