Polowanie na Śnieżne Serce

[Kosowa Pieśń]

Niee. Umysł nie mógł płatać jej figli. Nie mógł być zamglony, nie mógł być niejasny. Miał być ostry, miał być gotowy na wszystko. Nie mogła szaleć. Nie miała prawa do szaleństwa.
Brakowało jej towarzystwa młodszych kotek, do których mogła rzucić jakimś słowem, komentarzem, chociażby spojrzeniem. Słyszała tylko swój oddech i bicie tylko swojego serca, jedynie zwoje myśli. Poczuła się nieswojo, ale tylko na moment, na krótką chwilę, po której znów uderzyło ją, dlaczego w ogóle jest o tej porze poza obozem. Córka. Nurt. Zemsta.
Nie poddała się jeszcze, gdy trop się skończył. Postanowiła stanąć w miejscu i powęszyć przez chwilę, a nóż znajdzie jakąś wskazówkę? Warto dać swojemu wyborowi jeszcze jakąś szansę.