Wodopój

[Złocisty Kłos]

Złotko zwykle trzymała się na dystans od Dwunogów i ich dziwnych konstrukcji, ale teraz okoliczności wybierały niejako za nią, zmuszając do tułaczek i poszukiwania przez ostatnie księżyce coraz to kreatywniejszych sposobów zdobywania noclegu oraz pożywienia. Wiedziona ciężkim doświadczeniem poprzedniej Pory Nagich Drzew, która niemal ją zabiła, zawzięcie rozglądała się za lepszą alternatywą i wtem, na widok czarnej kotki chłepczącej zachłannie wodę z gigantycznej muszli, wreszcie ją olśniło. Siedlisko rżących stworzeń! Te potężne istoty mogły zostać jej największymi sojusznikami, bo chociaż wyglądały i zachowywały się przerażająco oraz nieobliczalnie, to w ich towarzystwie, w ich domu wyłożonym po samo niebo snopami siana, panujący przymrozek stałby się dla niej znośny. Bezwiednie podeszła powoli do zbitego z desek ogrodzenia, wnikliwie obserwując tą, która nieświadomie przyłożyła łapę do pomysłu Złocistego Kłosa na przetrwanie. Zajęta gaszeniem pragnienia młoda kotka z początku w ogóle nie zwracała na nią uwagi, gdy jednak nareszcie oderwała wilgotny pyszczek od zbiornika wody i podniosła wzrok na stojącą po bezpieczniejszej stronie płotu Złotko, ta od razu zabrała głos.
- Witaj. Mam nadzieję, że nie przeszkadzam... Jesteś bardzo spragniona - zauważyła, siląc się na niespotykany wręcz w ogóle, niesięgający oczu półuśmiech. Jak na swoje ograniczone możliwości wyrażania nastrojów, była wyjątkowo wylewna w stosunku do Noc, a to za sprawą odczuwanej wdzięczności; będąc świadkiem, jak ta bezpardonowo pożycza od koni wodę, Złotowłosa sama nabrała odwagi, by przekoczować najniższe temperatury w tych okolicach.