Trening Koźlej Łapy

[Racza Sadzawka]

Wydarzenia poprzedniego dnia nieco się już uspokoiły, a ona czuła się już mniej zagubiona, uznała więc, że podjęła słuszną decyzję, by nie zabierać swojego terminatora z miejsca na szkolenie. Nie znalazła na ceremonii także Chybota i miała poczucie, że młody postanowił po prostu obrażony odejść w siną dal, co wcale by jej jakoś nie zdziwiło, ale starała się aż tak tego nie roztrząsać i nie zastanawiać się, dlaczego wszystko wyglądało tak, a nie inaczej. Po prostu szła naprzód, co nie? I przypominała sobie cały czas uparcie słowa Fiołka, przypominała sobie zapewnienie taty, że na pewno sobie poradzi z byciem mistrzem, a to, co wcześniej jej się nie udało, powinno być dla niej wskazówkami na przyszły czas. Z mocnym postanowieniem poprawy i wielkim samozaparciem, Raczek pojawiła się o wskazanej porze przy wyjściu z obozu, gdzie usiadła po prostu, oczekując na Koziołka. Czuła mimo wszystko, że jej serce mocno bije, niczym szalone i nie może go zatrzymać, bo biorąc pod uwagę swoje wcześniejsze doświadczenia, nie miała najlepszego startu w karierę mistrza. Zastanawiała się nawet, czy może mama nie dała jej tej szansy jako ostatniej i nie uznała, że jeśli teraz sobie nie poradzi, to już całkiem ją przekreśli. Wiedziała, że nie każdemu się to udaje i nie każdy się nadaje, ale nie chciała zawodzić oczekiwań rodziców. Odetchnęła zaraz jednak głęboko, przywołała zdecydowanie weselszą minę i czekała, postanawiając, że nie będzie się uprzedzać, co nie? Wszystko mogło się zdarzyć, ale musiała spróbować podchodzić do tego spokojnie, o.