Jest mała i drobna. Znajduje się w dolnej granicy wzrostu kotek w tym klanie. Posiada krótkie, jasnorude futerko, pokryte ciemniejszymi, klasycznymi pręgami. Pod tym futerkiem skrywa smukłe, chude ciałko, pod którym prześwitują żebra, oraz ledwo widoczne mięśnie. Jej pyszczek jest okrągły i krótki, a na jego końcu widoczny jest różowy nosek. Nad nim widoczne są żółte, duże oczy. Na krańcu głowy posiada długie uszka. Ma strasznie długie i gęste białe wąsy. Przy pyszczku i oczkach jej sierść jest jaśniejsza. Podobnie, chociaż nie tak widoczne przejaśnienia są również na jej klatce piersiowej, brzuchu, oraz wewnętrznej części ud. Jej futerko jest wiecznie zadbane, ponieważ bardzo o nie dba; uważa że jakoś trzeba się prezentować!
Jest typowym introwertykiem. Uwielbia siedzieć sama i po prostu myśleć, obserwować otoczenie. Jednak, jak każdy, czasem potrzebuje obecności innego kota. Jest ona kotką mało rozmowną, wręcz ociekającą nieśmiałością, dopóki kogoś bliżej nie pozna. Zazwyczaj jest optymistką - stara się widzieć wszystko w różowych barwach. Jest bardzo empatyczna. Na pewno chętnie wysłucha i służy jako ostoja do wypłakania się. Jest bardzo niecierpliwa, co ma swoje ujście między innymi w jej czynach - zbytnio się spieszy i robi niektóre rzeczy niedokładnie. Nie ma również idealnej pamięci i często zdarza jej się niektórych rzeczy po prostu zapominać. Jest również niezdarna. Szybko się denerwuje porażkami, ponieważ towarzyszyły jej od kiedy pamięta. Bardzo bierze do siebie wszelkie złe słowa na jej temat. Zazwyczaj jest pełna energii, ale lubi czasami powylegiwać się i nic nie robić przez pół dnia. Szybko się przywiązuje. Nie jest w stanie nic na to poradzić, ale praktycznie każdy, kogo pozna, od razu jest jej przyjacielem. Jest również nieco strachliwa. Jakby przyszło co do czego niewątpliwie prędzej wybrałaby ucieczkę, niż walkę, ponieważ bałaby się co z takiej walki może wyniknąć. Widać u niej typowy brak odwagi również w kontaktach z innymi; czasami zbytnio stresuje się rozmowami, co często widać po tym, że odwraca wzrok, owija ogon dookoła przednich łap, czy cofa uszy.
Jak zapowiedziała Wieczorowi wczoraj podczas ceremonii, już z samego rana zjawiła się przy wyjściu z obozu i usiadła tam, owijając łapy ogonem i zerkając co jakiś czas w stronę legowiska terminatorów. Pierwszy dzień treningu zawsze był dla niej delikatnie stresujący i zawsze zastanawiała się jak dogada się ze swoim terminatorem. Miała nadzieję, że oboje jakoś się dogadają i ich trening przebiegnie w wesołej atmosferze - i że kiedyś dobiegnie końca. Albowiem los jej poprzednich terminatorów raczej... Nie był specjalnie wesoły, to musiała przyznać. Żądląca Łapa co prawda niedawno się odnalazła, ale miała taki temperament, że istniała szansa, że niedługo znów się gdzieś zagubi, Szczupacza i Karasiowa Łapa zniknęli bez śladu, a Kleszcz... Cóż, on nadal jeszcze istniał, nigdzie się nie zgubił, ale był dość... Nieśmiały? Nieswoi? I Wiewiórka nie do końca wiedziała jak z nim postępować. Jedynym, kto ukończył trening, z jej terminatorów, była Świetlikowy Zagajnik, jednak ona... Cóż, miała z Wiewiórką tylko dwie rzeczy do przerobienia, a resztę za rudą kotkę zrobiła Ćmi Zmierzch, więc... Huh.
W każdym razie, miała gorące nadzieje, żeby tym razem wszystko poszło dobrze! I miała zamiar sprawić, by tak się stało.
![[Obrazek: VuBTvl6.png]](https://i.imgur.com/VuBTvl6.png)