Szare Brzozy

[Wróbelek]

Och, ależ oczywiście, Wróbelek też potrafiła być całkiem ciekawska, chociaż zazwyczaj nie drążyła tematu, jeśli widziała, że dla drugiego kota jest on niekomfortowy czy nieprzyjemny. Chociażby na przykładzie rozmowy z matką − niebywale ciekawiło ją to wszystko, z drugiej jednak strony widziała, że rodzicielce ciężko jest o tym mówić, zatem już o nic nie dopytywała. W istocie, jeśli ktoś nie wyrażał sprzeciwu, mogła zagadywać cały czas; w jej głowie rodziło się coraz to więcej pomysłów w trakcie jednej rozmowy!
– Hej, widzę, i słyszę, że nie jesteś gadułą! – zażartowała wesoło, lekko napierając na nią barkiem, by nieco ją ożywić. – ...ale w sumie to dlaczego nie chcesz spędzać czasu z innymi? Mnie na przykład wiele trudu sprawia odpuszczenie sobie pogawędki – dodała.
Czasami imiona się zmienia. Ach, w ten sposób. Bratkowy Pąk brzmiało nawet ładnie, kotka musiała przyznać, i trzymała kciuki za to, że jej nowa koleżanka właśnie takie miano dostanie, gdy dostąpi już zaszczytu zostania wojowniczką. Swoją drogą, ciekawe jak długo zajmuje przejście takiego treningu; wątpiła, by była to tylko kwestia wyuczenia się wszystkiego na pamięć.
– Oo, to smutne trochę, a w jakim sensie ma ciekawy charakter? – Jest specyficzny. A za tym ciągnęło się jeszcze wiele więcej. Bura koteczka przyjrzała się niebieskiej uważnie, a jej ogon drgał mocniej z każdym uderzeniem serca.