Żabie Schronienie

[Bursztynowy Wschód]

Oj tak, bielutka paniusiu, bardzo spokojnie! Wschód jednak byłby zadowolony, słysząc, że wichrowa koleżanka tak uważa. Opinii publicznej nie musiał rozpowiadać o swoich problemach i tym, że czasem przez myśl przelatywała mu ucieczka z klanu. W środku trzymało go jeszcze jednak uczucie do Kukułki i jakieś śladowe poczucie obowiązku, jednak, cóż, zobaczymy, co będzie dalej.
- Ha, to całkiem do niego pasuje, taka ucieczka. - mruknął kpiąco, kiedy usłyszał wiadomość. - Znaczy, przykro mi, ale nie aż tak bardzo, wiedziałaś że zachowuje się jakby użądlił go rój os czy coś. - dodał, żeby nie urazić kotki aż tak bardzo, a dopiero po tym, kiedy już przyjął do wiadomości że czarny rycerz już tu nie przylezie, dotarła do niego kolejna informacja, szczególnie, że dodała kolejne słowa. Dzieci to nie jest łatwa sprawa. A więc chodziła jak baniak i wydała potem takie szczurki na świat! W sumie powinna je już odchować choć trochę, skoro aż tyle jej nie było. - O, dzieci, mówisz? No to gratuluję chyba, ile się ich doczekałaś? Wszystkie podobne do ciebie czy raczej jakieś wdały się w ojca, wiesz, z wyglądu i charakteru? - zapytał, w sumie tak, w celach towarzyskich. Ostatnio i tak nie widział żadnego młodego terminatora, więc jeszcze na pewno nie spotkał żadnego zaśnieżonego dziecięcia.