Trening Kornikowej Łapy

[Kornikowy Konar]

Kornik zawsze był podekscytowany.
Co prawda nie znał Cisowej Jagody i nie wiedział czego się po niej spodziewać jako mistrzyni. Jednak swoim drobnym żarcikiem na samym początku zdobyła jego sympatię. Niemniej, trochę się denerwował. Spędził poza Klanem dużo czasu i część zasad wywietrzała z jego roztrzepanej głowy. Raczej nie miał już przynieść wstydu nieumiejętnością chodzenia i skradania, ale miał duże wątpliwości co do zapamiętania Kodeksu Wojownika, chociażby. Dlatego w noc po ceremonii męczył swoje siostry, żeby mu go powtórzyły, a potem zapadł w płytki i krótki sen, pełen zapętlonych formułek. Obudził się, kiedy świt już lekko rozświetlał obóz Klanu Rzeki i zerwał się nerwowo na równe łapy, w przekonaniu, że jest spóźniony. Ku wyjściu potruchtał, ziewając rozdzierająco, ale szczęśliwie jego nowa mistrzyni nie poszła sobie, nie umarła, ani nie zamarzła, tylko wciąż go oczekiwała.
- Jest ci zimno, Cisowa Jagodo? - Zagaił, a zaraz potem kolejne ziewnięcie rozwarło mu szczęki. - Dzień dobry! Chyba się aż tak bardzo nie spóźniłem, co?