Trening Kornikowej Łapy

[Kornikowy Konar]

- Dlaczego Gwiezdni przerwali tamto zgromadzenie, co? - Zastrzygł uszami Kornik. Bezpośrednia ingerencja przodków musiała być... spektakularna. Czarnofutry chętnie spotkałby się z jakimś kotem ze Srebrnej Skórki i wypytał jak wygląda życie po śmierci. Może z wujkiem Świetlikiem? Albo z którąś z ciotek - Śliwką, albo Pierzak? Co prawda na ziemi zostało jeszcze wiele ciekawych person do poznania, ale jednak pewna tęsknota za tymi, którzy odeszli pozostawała. Nawet w kimś tak beztroskim jak Kornikowa Łapa.
Maszerował dziarsko u boku mistrzyni i po incydencie na samym początku treningu, udawało mu się chwilowo przeżyć bez żenującego potykania się. Powoli odświeżał sobie w głowie dawno niewidziane, ale przecież znajome ścieżki i co kilka uderzeń serca toczył pomarańczowym wzrokiem po otoczeniu, szukając nowych i starych punktów.
- Szczerzeee - Odpowiedział wolno. Przeciągnięte słowo zawisło w powietrzu, gdy Kornik przygiął łapy, by przyszykować się do susów po wilgotnych skałkach. Zajęty pytaniem Cis, zapomniał pomyśleć o strachu przed potknięciem się. I może dzięki temu o suchej łapie wylądował po drugiej stronie. - to nie mam pojęcia. Kiedyś znałem jakieś imiona, ale to chyba już dawno i nieprawda!