Trening Pajęczej Łapy

[Śliwkowa Pestka]

W takich sytuacjach nawet się cieszyła, że Pająk nie wyraża zbyt wielu emocji. Strach przed spojrzeniem jej na pyszczek po jakimkolwiek potknięciu byłby jeszcze bardziej dotkliwy niż teraz. Chociaż...Hm, różnie bywa! Teraz akurat Śliwka sama uspokoiła się co do własnego spóźnienia; nie było to przecież tak długie spóźnienie, aby się tym przejmowała jakoś długo. Kilka stresujących uderzeń serca i...Owocówka ponownie się rozluźniła co dało się wyczuć. Nie bez powodu lekko uniosła ogon i odezwała się, proponując dokończenie Kodeksu Wojownika i nauki polowania na ryby. W końcu dwa wschody słońca temu pokazała kocicy jak się pływa i poluje. To...chyba dobre podzielenie materiału.
xx— Dokładnie tak — przytaknęła, kiwając przy tym łebkiem na zgodę. Ciekawiło ją jednak ile też z tych imion Pająk zapamiętała! Gdyby niewiele...cóż, Śliwka przecież nie byłaby na córkę Czerwi zła. Każdemu mogło zdarzyć się zapomnieć; a skoro cierpliwością wykazywała się w stosunku do Sroczki czy Gąski, to czemu miałaby tego nie robić w kierunku Pająk? To byłoby niesprawiedliwe! — J-jesteś w stanie powiedzieć mi j-jakie imiona zapamiętałaś? Z konkretnych klanów? — poprosiła uprzejmie, posyłając w kierunku kotki delikatny uśmiech, Jako, że zaproponowała polowanie na ryby, skręciła ku Wilgotnym Skałką, układając sobie w głowie zasady polowania jakie przekazała jej kiedyś Pustułka a udoskonaliła Kosowa Pieśń na treningu. Dzięki na moment ciszy, jaka nastała między nimi, poszło to Głogównie dość sprawnie i po chwili wygrzebała ze stosu wspomnień i wiedzy odpowiednie zasady. Zerknęła ciepło w kierunku kocicy, cierpliwie czekając na jej odpowiedź nie chcąc jej pośpieszać. Przecież musi mieć czas na przypomnienie sobie co i jak! Nie ma co tu krzyczeć i wymagać natychmiastowych odpowiedzi. To nie wyścig.