Trening Kornikowej Łapy

[Kornikowy Konar]

Musiał przyznać, że większość treningu z Cisową Jagodą było dobrą zabawą i nawet drobne potknięcia w jej towarzystwie nie bolały tak bardzo. Od początku załapali wspólny język, oboje lubili się pośmiać, duet idealny, prawda? Wojowniczka dołożyła solidną cegiełkę do tego, że powrót kocura do Klanu był pełen radości i samych dobrych rzeczy. Pomarańczowooki był po prostu szczęściarzem.
Rzeczywiście noszenie zdobyczy nie sprawiało mu szczególnej trudności, akurat tutaj odzywała się jego ponadprzeciętna siła. Wychodziło na to, że o ile w samym polowaniu był średni, to jako tragarz trupków sprawdzał się doskonale. Może Klan Rzeki powinien opatentować taką rangę?
- O nie! Zapomniałem o milczącym czuwaniu. To będzie KOSZMAR! - Zarechotał razem z Cis. - Zatkam sobie pysk mchem, żeby nie korciło! A polowanie, NO JASNE, musimy koniecznie! Chociaż na rybki to nieprędko, jeszcze czuję się trochę odrętwiały. - Potrząsnął łapami, jakby chciał z nich strącić niewidzialne mrówki. - A tego szczupaka chyba dam Ćmie, powinna się ucieszyć z takiego prezentu, jak myślisz? - Podzielił się planami z mistrzynią. Miał co prawda więcej kotów do obdarowania, ale to jednak żółtooką siostrzyczkę musiał najbardziej przepraszać za swoją nieobecność.