Barwna Łąka

[Złocisty Kłos]

l przepraszam, że tyle czekałaś :(

Dała się podeprzeć, chociaż jej ośrodek woli był w tym momencie wyłączony, więc właściwie wypadało uznać, że po prostu pozwoliła ze sobą zrobić Lśniącej Sadzawce wszystko, co ta uważała za słuszne, biorąc pod uwagę swoje medyczne obycie, jak i zwykłą kocią przyzwoitość.
Złocisty Kłos źle przyjęła wiadomość, że jeden z ostatnich członków jej rodziny przepadł jak kamień w wodę. Nie była w stanie zrozumieć, dlaczego ona sama oddychała aż do tej pory, skoro nawet Ciernisty Kwiat nie okazała się dość bezpieczna w klanie i nie dożyła tam spokojnie starości... Ciężar ciała Samotniczki w zupełności spoczął na boku Medyczki, przechylając obie kocice bliżej ziemi, lecz po raz pierwszy nie o wszystko można było obwinić grawitację.
Córka Kukułki czuła zapach wiatru i ziół osiadły na długim białym futrze, słyszała pytający głos, ale była jednocześnie jak sparaliżowana; wola do dalszego istnienia dogasała w niej jak lichy płomyk. Jej oczy pozostawały szeroko otwarte, choć niczego niewidzące, skierowane na rosnące dookoła nich źdźbła. One tak... Hipnotyzowały. Falowały... Falowało również wszystko w środku Złotko, wszystkie jej tłumione księżycami uczucia - tęsknota, ból, nostalgia przebiły przez tamę niepamiętania i stworzyły morze z nią pośrodku, niczym z samotną wyspą. Nie pozostawało nic jak w tym utonąć. Samotniczka wreszcie zamknęła powieki, poddając się myśli o ostatecznej stracie, pozbawiając się resztek nadziei na spotkanie z siostrą, podczas gdy kremowy pysk bezwładnie opadł na kark wplątanej w to Wichrzaczki...