Trening Płonącej Łapy

[Płonące Niebo]

Nie zamierzał wybrzydzać. Nie potrzebował niczym podbudowywać swojego ego ani się w żaden sposób dowartościowywać, więc nie przeszkadzało mu, że ryba była mała. Mała czy duża, zdobycz to zdobycz i złapanie jej było sukcesem, dlatego się skupił i wbił wzrok w przyszłą (miał taką nadzieję) ofiarę.
Czekał, aż ryba podpłynie do jego lewej łapy, tej, która była zanurzona w rzece. Trwał z bezruchu, nawet oddychając delikatnie i płytko, instynktownie nie chcąc spłoszyć zwierzyny. Dopiero gdyby ryba zaczęła delikatnie skubać jego kończynę, to jak najszybciej by się zamachnął, próbując chwycić ją mocno ostrymi pazurami i wyrzucić na brzeg obok siebie. Gdyby mu się to udało, to spróbowałby ją zagryźć, na tyle szybko, by ta nie zdążyła się rzucać i wskoczyć z powrotem do wody. Miał na uwadze to, że ryby są śliskie i mokre, więc mogą mu łatwo uciec, dlatego sporą część swojej koncentracji poświęcał na to, by odpowiednio mocno i sprawnie ją chwycić.
Miał szczerą nadzieję, że mu się uda. Nie zamierzał się załamywać porażką, ale jeśli chodziło o polowanie to miał spore ambicje i zależało mu na tym, by się tego nauczyć i być w tym dobrym. A łowienie dzisiaj ryb to był pierwszy krok ku temu.