Zielony Pagórek

[Kornikowy Konar]

NO NARESZCIE! Kornik najchętniej wykrzyczałby to na cały Zielony Pagórek, ale oczywiście zniweczyłoby to cały trud w szukaniu tego jednego, małego rudzika. A skoro ten ptaszek napatoczył się kocurkowi na linię wzroku, zamierzał go koniecznie upolować. Swoją drogą był to śmieszny zbieg okoliczności, bo dokładnie taką zwierzynę jako pierwszą złowił podczas treningu z Cisową Jagodą. Uznał to za dobry znak i z mikro uśmiechem na pyszczku zabrał się do podchodzenia ofiary.
Przede wszystkim skupił się na tym, żeby zbliżać się od tyłu, mając na uwagę dobry wzrok ptaka. Oczywiście nie pominął pozycji wiatru i słońca, ale jednak postawił przede wszystkim na ten pierwszy aspekt. Tak samo jak skradając starał się wykorzystywać wyższe kępy trawy, czy kamienie, by nie zostać zauważonym i przystawał, ilekroć czarne oczy strzelały spojrzeniem w jego kierunku. Brzuch miał nisko, ale nie na tyle by ocierać się o ściółkę, ogon i łeb w jednej linii z grzbietem, oddech spokojny, a kroki uważne. W końcu, jak był na odległość skoku, przeniósł ciężar na tylne łapy i wybił się z nich lekko, z wyciągniętymi przed siebie, uzbrojonymi łapami. Celował w skrzydła, by w razie czego uniemożliwić ptakowi ucieczkę.