Trening Świszczącej Łapy

[Miętowy Pąk]

Mięta starała się dopasować swoje tempo do takiego, by Świst bez problemu za nią nadążył. Była jednak dorosła i mogła mieć nieco skrzywione pojęcie na temat tego, jak szybko się porusza. Dopóki jednak Świst dotrzymywał jej kroku i się nie skarżył, nie miała pojęcia, czy to tempo nie było zbyt szybkie. Jeśli jednak powie tylko słowo, srebrna wojowniczka była gotowa dostosować tempo do niego.
Odpowiedziała uśmiechem na jego uśmiech. Skoro tak, to miło usłyszeć, to Mięta specjalnie nie będzie przychodzić szybciej, by Świst miał wystarczającą ilość czasu, by móc poznać ten teren tak, jak będzie chciał. Na następne słowa jednak czujniej nastawiła uszu. Kłopot z koncentracją? Oh, biedny Świst! To przecież nie była jego wina. Całe szczęście trafił na cierpliwą i przystępną mistrzynię, może więc będzie im się dobrze pracować.
- Oh, nie szkodzi. - zamruczała pogodnie. - Postaram się dopasować trening tak, żeby dobrze ci szło, dobra? A jak będziesz miał jakiekolwiek pytania albo uwagi, to śmiało mów. - dodała. Nie chciała wcale jakoś gnać z materiałem czy robić ze Śwista wojownika lada dzień, nie. Chciała, by czuł się komfortowo na treningu, by nie był przytłoczony, aby pewnego dnia, kiedy będzie mianowany, faktycznie był na to gotowy. - To na początek chciałbyś zacząć od czegoś konkretnego? - zamruczała. Na początek chciała go zapytać o to, czy miał nauki i co na nich przerabiał, ale to mogło poczekać.