Nora

[Gorzkie Ziele]

Nietrudno prezentować się przy Goryczce spektakularnie - sama była kanciasta i alarmująco wychudła, obrośnięta ponadto brunatnym futrem jak u niedźwiedzia, ale nie tak gęstym jak u rzeczonego siłacza.
Na pewno obie koteczki znajdowały się daleko od przeciętnej, z tym, że Cienista raczej w pozytywnym tego słowa znaczeniu, natomiast Rzeczniaczka... Niekoniecznie. Musiała nadrabiać charakterkiem, a ten akurat, jak Świetlikowy Zagajnik jej świadkiem, miała nie do zdarcia. Wysunęła haczykowate pazurki u przednich łap i zabębniła niespokojnie palcami po ziemi, nie odrywając wzroku od starannie akcentującej sylaby Wroniej Łapy, która wcześniej mówiła normalnie, a teraz, w bliższym kontakcie, zmieniła strategię prowadzenia rozmowy. Co? Pomyślała, że nie potrafi mówić, albo może nawet jest specjalnej troski? Czarna warga zawinęła się z jednej tylko strony pyszczka, odsłaniając mały, ostry jak igiełka kieł.
- Gorycz z Rzeki... I nie jestem opóźniona, chyba że Ty i dlatego tak wolno mówisz - rzuciła z przekąsem, trochę z zaczepną intencją. Wrona sprawiała wrażenie takiej ą i ę, że Chochliczka nie mogła sobie nic z tego nie zrobić i tak zwyczajnie odpuścić testowej dawki uszczypliwości... Zwłaszcza kiedy nie należały do jednego, ani nawet sąsiadującego klanu i nie tak łatwo było zakapować wszystko Gwieździe albo Mistrzowi. Zresztą, Gorycz właśnie tak przejawiała zainteresowanie - im większe, tym bardziej robiła się nieprzyjemna. Uszczypnęła się delikatnie ząbkami w bark, przeciągnęła i wkrótce po lekkiej, nonszalanckiej gimnastyce usiadła, splatając mysi ogonek wokół łap.