Barwna Łąka

[Złocisty Kłos]

Tak, jej serce biło, ale właściwie nie miało już dla kogo, ani dla czego. Dudniło cicho i flegmatycznie chyba tylko po to, aby skupiona na zadaniu Lśniąca Sadzawka mogła je usłyszeć, a także nie musieć użerać się z grzebaniem w piachu losowej Samotniczki, o którą dbała mniej niż o swoje cenne zioła w składziku...
Rzeczywiście, świat po prostu zgasnął z momentem zamknięcia powiek. Językiem fachowca: omdlała. Wpadła w mroczną głębinę, gdy jej umysł rozpaczliwie bronił się przed akceptacją suchych faktów o zaginionej Cierń. Ktoś mógłby pomyśleć, że reakcja Złocistego Kłosa jak na kogoś, kto nie widział własnej siostry przez księżyce, była niezrozumiała, a wręcz przesadzona, ale wystarczyło pamiętać, że nie zawsze przecież żyło się w tym samym miejscu, co nasi bliscy, aby ich strata... Nadal bolała. Bolała niepewność co do ich dalszych losów, bolał brak szans na ponowne spotkanie, bolał brak gwarancji, że gdziekolwiek Ciernisty Kwiat obecnie jest... Ma się dobrze.
Słowa Medyczki rozbiły się wysoko nad głową znieruchomiałej, rozciągniętej na ziemi Kłos, identycznie jak morskie fale szalejące na powierzchni, a tak obojętne dla podwodnego, twardego głazu. Czy ją słyszała? Być może... Jeśli nawet, nie reagowała, chyba nie do końca wiedząc jak. Po dłuższym jednak czasie kocica zatrzepotała niepewnie powiekami, by je w końcu rozkleić, a następnie zawiesiła udręczone, a jednocześnie beznadziejnie zakłopotane spojrzenie na białym pyszczku. Gdzie jej język w gębie, gdzie jej maniery, gdzie... To wszystko.