Trening Pajęczej Łapy

[Pajęcza Noga]

W milczeniu słuchała tego, co Śliwkowa Pestka miała dalej do powiedzenia na temat walki. O większości rzeczy wcześniej nie pomyślała, ale i tak wydawały jej się całkiem logiczne. Większość sprowadzała się do tego, by dać sobie przewagę w walce i nie dać jej przeciwnikowi. Terminatorce wydawało się jednak, że oślepienie przeciwnika wcale może nie być aż takie proste. Nie zawsze pod łapami było coś, czym można było trzepnąć w pysk kota albo zwierzęcia, nie zawsze świeciło słońce i Pajęcza Łapa zwyczajnie nie ufała za bardzo swoim umiejętnościom, będąc przekonaną, że raczej jest wolniejsza i mnie sprawna od większości kotów z którymi mogłaby walczyć, a co za tym idzie, mogłaby mieć problem z dosięgnięciem pazurami okolic ich oczu.
Spróbowała przyjąć taką pozycję, o jakiej powiedziała jej Śliwkowa Pestka. Obniżyła poziom głowy i brody, tak, by w miarę możliwości zasłonić swoje gardło oraz położyła uszy po czaszce. Wtedy ugięła łapu i stanęła w lekkim rozkroku, dla lepszej równowagi. Wbiła spojrzenie w wojowniczkę nie bardzo wiedząc, co teraz ma robić. Ta jednak ją w tym wyręczyła, bowiem skoczyła po chwili w jej stronę, chyba celując w jej czoło. Pajęcza Łapa odruchowo spróbowała odskoczyć w bok, tak, by Śliwkowa Pestka wylądowała na ziemi i jej nie uderzyła. Było to pierwsze, co przyszło jej do głowy, oraz to, co jej ciało samo chciało zrobić.