Łęgi - wschód

[Wiewiórczy Skok]

O tak, mieli zdecydowanie dużo z kociaków. Aż za dużo, hah! Dlatego słysząc, że kocur nie chce jej powiedzieć czy ma brudny ten nos, czy nie, tylko jawnie sobie z niej kpi, uderzyła go delikatnie ogonem w bok, po czym wypchała policzki, wpatrując się w niego z oburzeniem. No ładnie. Skoro on jej nie chce powiedzieć, to ona się obraża, o! Co właściwie chwilę potem udowodniła obracając się do niego tyłem i zadzierając wysoko łeb, tylko na chwilę spoglądając w tył, za pomocą niemal maksymalnie odchylonego do tyłu łba, na ile mogła by się nie połamać, czy kocura jakkolwiek to przejęło, czy ma z niej jeszcze większą śmiechawę niż jeszcze chwilę temu. Oczywiście, ha, nie obraziła się tak na poważnie, bo właściwie nos bardzo łatwo było umyć, ale hej, jak było wcześniej wspomniane - obaj mają zdecydowanie za dużo z kociaków, i Wiewiórka teraz zachowywała się jak jeden z nich, którzy są oburzeni, bo właściwie tak i ten jeden tekst Mrozika zrujnował jej życie, światopogląd i plany na przyszłość, o.
Ale faktycznie dość szybko zapomniała o tym, żeby się obrazić tak na zawsze, tak żeby kocur musiał się jakkolwiek postarać, żeby mu wybaczyła, bowiem po chwili doskoczył do kolejnego kwiatka, tym razem nieco bardziej znanego Wiewiórce, bo nawet orientowała się w tym, jak się nazywa, ale niewątpliwie nie wiedziała o nim nic ponadto, więc po chwili doczłapała do Mrozika i czerwonego kwiatka by się nad nim pochylić i dokładnie mu przyjrzeć. Faktycznie bardzo ją to interesowało. Zawsze miała gdzieś w tle zakodowane, że kwiatki są śliczne i warte oglądania, czy przyozdobienia sobie nimi legowisko, ale nigdy nie wiedziała o nich chociaż w połowie tyle, ile wiedział o nich syn Kosowej Pieśni. Ona ograniczała się tylko do tego, że wiedziała że te są żółte, te niebieskie, a inne czerwone, ale większości albo nie znała nazw, albo nie wiedziała o nich takich rzeczy, że chociażby zmieniają się w dmuchawce, bo była przekonana, że dmuchawce takie już powstają, a nie zmieniają się z mleczy, czy że mogą pobrudzić nos na żółto! Albo że chabrowy pąk jest taki chropowaty! Ale jaki śmieszny w dotyku!
- Aha - przytaknęła wesoło, wpatrując się w długą łodygę, którą łapą wskazywał zielonooki. Sama nie wiedziała, ile z tych informacji przyswoi sobie na tyle, żeby od razu nimi dysponować, bo miała talent do zapominania wielu rzeczy i do dzisiaj nie wiedziała jak nazywa się większość wojowników, z którymi dzieliła legowisko, ale hej, to wcale nie tak, że musiała wszystko zapamiętać od razu, nie? Mrozik wiedział, kogo sobie bierze za ucznia, ha!