Trening Płonącej Łapy

[Płonące Niebo]

Kotka odezwała się do niego, dlatego przestał atakować i przetarł lekko łapą pysk, próbując uśmierzyć piekący ból. Nic poważnego mu się nie stało, jednak oberwał kilkukrotnie łapą swojej mistrzyni a to nie pozostało niestety przez niego niezauważone. Skupił się na jej słowach i pokiwał głową. Sam się nie odezwał, bo nie miał za bardzo nic do skomentowania, zamiast tego skupił się na myśleniu o ataku. Nie mogło to być coś bardzo oczywistego, bo kotka z łatwością tego uniknie. Była szybsza i zwinniejsza od niego, co dawało jej sporą przewagę w sytuacji, gdy oboje o sobie wiedzieli i spodziewali się nawzajem ataku.
Skoczył w jej stronę tak, jakby atakował ją frontalnie, lądując tuż przed kotką i zatrzymując się na krótki moment. Wymyślił trik ze zmianą czasu ataku, zamiast wybić się od razu w momencie w którym wylądował przed kotką odczekał krótką chwilę, aż ta zacznie wykonywać unik albo atak i wybił się dopiero wtedy, atakując jej pysk obiema przednimi łapami. Dzięki nie atakowaniu od razu, tam, gdzie stała kocica, a ułamek sekundy później, gdy już powinien wiedzieć w jaką stronę robi unik, powinno mu pójść łatwiej ją trafić. A przynajmniej tak sobie wymyślił.