Dzięciole Drzewo

[Polny Chwast]

– No i prawidłowo – wymruczał z zadowoleniem. Grunt to optymizm i nadzieja, dlatego cieszył się, że Wydrza Łapa uważa tak samo, jak on. Żale i wszelkie troski należało szybko odgonić, aby nie polubiły zaprzątania kocich myśli i nie dręczyły. Polny Chwast radził sobie z kolejnymi zniknięciami i odejściami swojego rodzeństwa, świadomy był tego, że być może niektórzy po prostu odeszli, bo nie zaakceptowali życia w tak rozwiniętej społeczności, jaką jest Klan. Nie oznaczało to jednak, że miał z marszu pałać do nich nienawiścią i uważać za zdrajców. Słuchał jej dalej z zaciekawieniem, choć momentami nie spoglądał bezpośrednio na nią, a na Czarny Ogon, w którym się teraz babrali. Buro-biały uniósł łapę i wsadził ją z premedytacją do wody z dużą siłą, co wywołało plusk i rozbryzg wody. Nie było na tyle zimno, aby sobie na to nie pozwalać, wiedział, że takie zabawy w zimne dni mogłoby skończyć się źle dla jego zdrowia, dlatego korzystał z tego słonecznego dnia, jak tylko mógł w towarzystwie Wichrzaczki.
– Dzięki, aczkolwiek nie uważam siebie za jakiegoś super Wojownika. Staram się robić co mogę, ale wiesz, nie wszystkie koty zawsze chcą ze sobą współpracować i ciężko jest je czasami zachęcić do nauki, a też są różni Terminatorzy, co nie? Niektórzy mają twarde charaktery i nie będą starać się być dla ciebie mili, nawet, jeśli ty chcesz jakoś naprawić relacje i złapać jakąś nić porozumienia, aby trening przebiegał dobrze i sprawnie – wyraził swoją opinię, która oczywiście była w pełni subiektywna i w jego mniemaniu poprawna. Wydra mogła uważać zaś zupełnie inaczej. – W każdym Klanie raczej znajdą się takie koty – dodał na koniec, podnosząc spojrzenie znad tafli strumyka i przeniósł je na smukłą szylkretkę. Wyłapał z jej wypowiedzi imię niejakiej Jagodowej Gałązki, które postanowił zapamiętać i gdyby kiedyś na nią natrafił, wiedziałby, że to właśnie jest mistrzyni Wydrzej Łapy.