Wydeptane Ścieżki

[Tonące Słońce]

W pewnym sensie był zazdrosny o to, że ma tyle zajęć, że ma cały Klan, koty, z którymi może rozmawiać i spędzać czas, ale nie zamierzał tego po sobie pokazywać, poza tym uważał to za strasznie płytkie i zupełnie niepotrzebne, jakby nic innego nie pozostawało mu we łbie. Takie życie wybrała, tak chciała postępować i czerpała z tego przyjemność, a Toń nie zamierzał jej tego zakazywać, odciągać jej od rodziny, nie zamierzał wpychać się na siłę. Oczywiście, chciałby, żeby spędzała z nim jak najwięcej czasu, ale nie mógł po prostu kazać porzucić jej Klanu, który kochała i każdy ślepy by to dostrzegł. To była jedna z najbardziej oczywistych rzeczy pod słońcem, zaś kocur wolał trzymać się w cieniu, umiał to robić i nie był z tego powodu jakoś szczególnie zły, był zbyt dojrzały, by obrażać się, skoro właściwie ich relacja wpisywała się nieco w zakazaną i ocierała o naruszanie Kodeksu Wojownika. Wiedział, że gdyby Lawenda miała wybierać między nim a Klanem, zapewne wybrałaby Wicher i w pewien sposób umiał to docenić. Wolał jednak o tym nie myśleć i skupić się na tym, co dobre, bo nie mieli zbyt wiele czasu na te wszystkie spotkania.
- Jacy oni są? Polubiłaś ich? - zapytał jeszcze zaciekawiony. Może nie powinien wtykać w to nosa, ale nie umiał inaczej. Interesowało go właściwie wszystko, co dotyczyło Lawendy, a jeśli przy okazji okazywało się, że spędzała całkiem przyjemnie czas, jeśli okazywało się, że jej uczniowie byli mili i nie czuła z ich powodu żadnej presji... Cóż, tak było idealnie.
Uśmiechnął się lekko na jej kolejne pytania i lekko pokręcił głową. Wielka misja? Nic z tych rzeczy, chociaż być może tak to brzmiało, gdy popatrzeć na to z boku. W końcu był tylko samotnikiem, więc czego mogli chcieć od niego przodkowie? Jak widać jednak nawet tam, na Srebrnej Skórce, mogli sami wybierać to, do kogo i po co chcą przyjść, co chcą przekazać. Toń nie pytał, nie sprawdzał, jakie są ograniczenia, ale był przekonany, że Łosoś nie mógł zrobić dokładnie wszystkiego, o czym marzył.
- Nie. To było... dość osobiste spotkanie. Powrót do przeszłości - powiedział z pewną melancholią odmalowaną w głosie. - Ale Łosoś pokazał mi kilka ziół! Pewnie więcej nie mógł, ale teraz już je znam i sądzę, że zdołam je rozpoznać.