Topiołki - Prawy Brzeg

[Złocisty Kłos]

Chociaż tak bardzo starała się łagodnie zajść koteczkę, nastrojowe domino i tak runęło z kretesem. Bezradnie obserwowała jak młódka finalnie godzi się z nieproszoną obecnością, ale wcześniej jej nieopierzony pyszczek przeszywa aż po duszę niepokój. Dziwne. Nie pachniała Dwunogami i w ogóle nie wyglądała na taką, co potrafiłaby sama o siebie zadbać, a jednak coś utrzymywało ją przy życiu. Może ktoś? Może było ich więcej?
Złocisty Kłos dyskretnie rozejrzała się na boki w oczekiwaniu, że za kolejnym pagórkiem ujrzy więcej dziwnie umaszczonych kotów, ale pozostawały na szczęście we dwie, co sprzyjało prowadzeniu poufnych rozmów. Korzystając z przywileju starszeństwa kremowa jako pierwsza zasiadła na ziemi, pilnując jak trzeciego oka tego, by przypadkiem nie przygnieść sobie przy tej sposobności okazałego ogona. Gdy już usiadła, niezbyt wygodnie, ale przynajmniej elegancko – wyprostowana niczym trzcina, zachęciła do tego samego młodszą Samotniczkę delikatnie uniesioną w górę łapą, wskazującą jej miejsce, gdzie powinna spocząć. Jeżeli Bogatka zamierzała zignorować ten gest i stać, Złotko z pewnym ociąganiem się otwarłaby pyszczek, a gdyby bengalka jednak skorzystała z zaproszenia do prowadzenia rozmowy bardziej cywilizowanie, na siedząco, Madonna odezwałaby się dopiero kiedy ta by do niej dołączyła. Jakkolwiek by nie było, Złotowłosa nieuchronnie zmierzała do wyjaśnień, dlaczego zajmuje owej koteczce jej cenny czas...
- Dziękuję. Otóż… Poszukuję pewnego kocura, być może go kiedyś spotkałaś… Ma długie czarno-białe futro i czarną plamkę na brodzie, żółte oczy. Jest na pewno starszy od Ciebie, ale raczej młodszy ode mnie… - opisała rozmówczyni Iskrę dokładnie i dopiero spodziewając się odpowiedzi, a być może też cennych informacji, nawiązała z nią nienachalnie kontakt wzrokowy, który co jakiś czas przerywała zerknięciem w innym kierunku. Kłos nie chciała przecież bardziej speszyć nieśmiałej, potencjalnej informatorki...