Pęknięta Skała

[Szczypiąca Łapa..]

I tak siedział jak ten posąg i czekał za nie wiadomo czym. Może Gwiazdka z nieba mu się trafi, coś ciekawego coby jego strasznie długie i strasznie nudne dni urozmaiciło. Wibrowały my wąsiki, jęzor co kilka chwil przeciągał się po śnieżnym pyszczku. Przez dłuższy czas kocur musiał się jednak zadowolić towarzystwem samego siebie, obserwował ptaki przecinające niebo, co powolnie po nim dryfowały znikając gdzieś za horyzontem lub powoli zbierającymi się chmurami. Czyżby jego pierwsza eskapada zakończyła się niepowodzeniem. Ale jak to, tak przecież być nie może. I już niby miał odpuścić i próbować odnaleźć drogę do obozu, kiedy to zauważył plamistą sylwetkę kocicy. Aż wstał na cztery łapy, unosząc wyżej ogon, który zaczął falować w pewnej dozie ekscytacji.
- Tylko nie mała - rzucił swoim specyficznie innym głosikiem, marszcząc nosek. I cała obłoczka tajemniczej nieznajomej rozprysła się. Co to za głupie teksty - Jak już to młoda! - Dąsnął się Wichrowy panicz i zadarł nos w górę, jednocześnie wlepiając gały w malą istotkę stojącą na granicy. Przecież był już prawie jej wielkości - a miał przecież dopiero 6 księżyców. Cóż... prawdę mówiąc to Szczypiący z pewnością nie będzie jakiś bardzo wysoki. Raczej niestety przeciętny. Panicz jednym zgrabnym susem zeskoczył z dziwnej skałki z niezbyt udanym finiszem wylądował, wzdychając przy tyn ciężko po czym powolnie kroczył ku granicy z Klanem Gromu (nie wiedział, że to Klan Gromu) i przystanął w miejscu, gdzie najbardziej śmierdziało. Skrzywił nos.
- Dlaczego wasze siki tak walą? Skąd ty jesteś? - mruknął, przekrzywiając łepek. Cóż... terminator naprawdę MAŁO wiedział o świecie go otaczającym, bo niby skąd? Jako kocię bardziej był zajęty sobą, a teraz to się ujawniało, ta cała niewiedza.