Barwna Łąka

[Gronostajowy Syk]

Słuchał Stromej Łapy, lustrując ją wzrokiem od góry do dołu. Nie miał okazji z nią rozmawiać i można powiedzieć, że nieco zaskoczył się, gdy ta tylko otworzyła pyszczek i zaczęła coś mówić. Nie spodziewał się, że jego rodzeństwo potrafi logicznie myśleć i jest w stanie mówić coś z sensem. Podniósł brew, gdy ta skończyła, gotów rzucić coś uszczypliwego, jak to zwykle miał w zwyczaju, gdy rozmawiał z kimś w swoim wieku, lub młodszym, jednak postanowił odpuścić i pociągnąć temat, który szczerze uznał za ciekawy, tym bardziej, że jedynie obił mu się on o uszy.
...— Klany powinny wybić ich tyle, ile się da — stwierdził chłodno, obejmując wzrokiem horyzont, który wyglądał niezwykle o tej porze dnia, gdy słońce już powoli się za nim chowało. — zwierzyny coraz mniej. A gęb do wykarmienia mnóstwo — powiedział, nieco zniesmaczony; nie dość, że wicher pękał w szwach od kociaków, to kręcili się tu na dodatek samotnicy, bezczelni i agresywni, a to wszystko z połączeniu z drapieżnikami, których nie interesują granice, stawiało im nienajlepszy obraz przyszłości.
...— Dzieje się dużo złego. — mruknął, spoglądając na rozmówczynię — koty giną, znikają, a pokarmu zaczyna brakować. Miłosierny Klan Gwiazdy na to pozwala. — skomentował, podkreślając ironicznie moment o kotach zasiadających na Srebrnej Skórce.