Stokrotki

[Bursztynowy Wschód]

Najwidoczniej pewne poglądy Wirek i Bursztyn dzielili, choć żaden z nich najpewniej nigdy się do tego nie przyzna. Wschód oczywiście widział w swoim klanie pewne wady, ale przed kimś z innego klanu by się przez tym nie przyznał nigdy w życiu. Nadal jednak uważał, że Rzeka jest najlepsza a cała reszta niekoniecznie, no ale już od czasów terminatorskich uzmysłowił sobie, że zdarzają się pewne osobowości w innych klanach, z którymi warto zamienić parę słów, taka pogawędka o pogodzie. Była Sasanka z Gromu, z którą fajnie tarzało się w kwiatkach, była Zaśnieżynka z Wichru, która miała wściekłego przydupasa, a teraz no proszę, kocur z Cienia, któremu mógł śmiało nawtykać, że jest brudny i cuchnie, a ten nic sobie z tego nie robił.
Rudy kocur parsknął, słysząc poprawkę burego. Nie chaszcze, a bagno. Błoto nie było mu obce, w końcu żył niedaleko rzeki, poza tym o dziwo, czasem padał deszcz i też zmieniał ziemię w chlapiące błotko.
- Bagnach? No to w takim razie nie dziwię się że wyglądasz jak wyglądasz, pewnie inni też nie wyglądają lepiej. - uniósł brew. Sam czystością nie grzeszył, no ale w takiej formie wyjść na granicę, kto to widział! - Powiedz, dla kamuflażu też tarzacie się w tym bagnie czy to tylko twoje hobby? - raz tak delikatnie parsknął pod nosem. Oj, wyśmienicie się bawił.
Ściągnął na moment brwi w udawanym zastanowieniu się na temat tajemnic. Czy wierzył kocurowi? Bynajmniej, no ale cała ta rozmowa poważna nie była, więc na potrzeby sytuacji uznajmy, że rzeczniak ma bardziej rybi móżdżek niż by się mogło wydawać.
- Nie mam pojęcia o kim mówisz, ale... - zamyślona mina, tak, żeby zaniepokoić kolegę, i milczenie przez parę uderzeń serca. - Uznajmy, że ci wierzę.