Wydeptane Ścieżki

[Sikora]

Rodzina... To co ją tutaj trzymało, a jednocześnie sprawiło, że odeszła. W swojej młodzieńczej naiwności próbując sobie wmówić, iż przecież nie ucieka, nie, ona przecież tylko pójdzie znajdzie Szakal i wróci razem z nią. A wtedy wszystko będzie dobrze, prawda? Nie będzie już tego bólu, tej straty... Sikora poczuła delikatne kłucie w sercu, teraz kiedy już przyswoiła myśl iż Szakal... Że ona... Odeszła na dobre.
- Kogo...? - powtórzyła zadane jej pytanie, patrząc się gdzieś w bok, jakby szukając tam czegoś, albo właśnie kogoś.
- Wątpię żebyś ich znała, to było już tak dawno... - przez jedno uderzenie serca zdawać by się mogło, że na tym samotniczka skończy, że nie wyda imion znanych jej w dawnych czasach, jednak po chwili zaczęła mówić ponownie.
- Kwitnąca Łapa, Psia Łapa, Sadzowa Łapa, Dyniowa Łapa, Węglowa Łapa... - każde imię wyrzucała z siebie jakby był płonącym węglem parzącym jej gardło, kiedy tylko przywołała je ze swojej pamięci. Sadza... Szakal... Maczek? Ich już nie było, ot tylko urywek przeszłości...