Trzmiel(inka) od początku była większa niż przeciętny kot. Nie jest jakaś ogromniasta, niezwykła, ale nie należy też do najmniejszych czy średnich. Jest duża. Futro również nie wygląda na jakieś niezwykłe. Ot, krótkie, puchate i niebieskie, zbliżone bardziej do szarego niźli niebieskiego. Nie jest też chuda, ani jakoś wyjątkowo gruba. Ma jednak tłuszczyk, który nawet po latach kocięcych nie zejdzie i będzie jej towarzyszyć. Wraz z krótkim, niezwykle puchatym futerkiem będą dawać jej piękne, kulkowate i miękkie połączenie, które wręcz będzie prosiło o tulenie. Jednak mizianie nie jest najlepszym pomysłem w jej przypadku. Oczęta, po szarawym błękicie, wybarwią się na wściekły pomarańcz. Czarny nos, długie, białe wąsiska, dłuższą kitę i łapy. Czy to wszystko co wyróżnia Trzmielinkę? Oh nie, jest jedna jedyna rzecz która wręcz wprawia ją w wyjątkowość. Oklapłe uszęta, wręcz wskazują na jej nieklanowe pochodzenie, napełniając ją dumą inności
Trzmielinka ma jedną, niezmiernie cenną cechę. Umie słuchać. Z całą pewnością mogłaby robić za terapeutkę, uważnie wczuwając się w problemy innych... Jest jednak problem. Słucha z korzyścią dla siebie. Ktoś jej coś powie? Zapamięta to i uważnie przeanalizuje, aby później użyć to w innych sytuacjach. Ktoś po wie jej o problemach? Będzie znała jego słabości. Lubi wiedzieć i mieć. Nie ryzykuje, uważnie wszystko obmyśla, sprawdza każde możliwości. Jest przebiegła. Sprytna. Nie raz bezuczuciowa i obojętna. Lubi panować. Mieć władzę nad innymi, górować nad słabszymi, miażdżyć wzrokiem. Milczy, myśląc. Nie mówi bez plan. Wszystko ma zaplanowane. Ten perfekcyjny błysk w jej oku, zawsze nieprzewidywalny, pewny i tajemniczy, wprawiający słabszych w zakłopotanie i poczucie mniejszości wśród wrażliwszych. Ona analizuje i tylko czeka, kiedy wytoczyć jednego ze swoich asów, nazbieranych w trakcie rozmów i wyżaleń innych. Taka to Trzmiel(inka).
