Błotniste Ścieżki

[Ostry Kolec]

Ostra co prawda sama się nie położyła, jednak zdecydowanie wyglądała na rozluźnioną. Podeszła nieco bliżej granicy, dalej jej jednak nie przekraczając. Usiadła spokojnie, owijając ogonem swoje przednie łapy, nadal patrząc na długowłosego, czarnego rzeczniaka. Na jej mordce widniał delikatny, łagodny uśmiech.
Poruszyła delikatnie uchem, słysząc, że terminatorka kocura zaginęła. - Naprawdę mi przykro - miauknęła w jego stronę. Sama nie wiedziała, co zrobiłaby, gdyby nagle Nietoperzowa Łapa po prostu gdzieś się zapadła. Czarna kotka nie była dla niej tylko terminatorką, ale również... chyba kimś więcej. Niezbyt potrafiła opisać, dlaczego czuła te dziwne motylki w brzuchu i potrzebę bliskości z czarną koteczką.
- U nas, kocięta często same zaczynają biegać po obozie. Potem jest to naprawdę pomocne przy treningach, gdyż od najmłodszych lat kształcą dzięki temu swoje mięśnie i styl biegu. - miauknęła, chcąc dodać coś po prostu od siebie, aby nie wyszło, że w Klanie Wichru w sumie kociaki niczego się nie uczą.
Zamieniła jeszcze z kocurem parę zdań, jednak wiedziała, że musiała już powoli wracać.
- Musisz mi wybaczyć, Węgorzowe Gardło, ale chyba już na mnie pora. Mam nadzieję, że niedługo się spotkamy! - miauknęła, wstając na cztery łapy. Zaraz potem obdarzyła kocura uśmiechem, kiwnęła mu głową na pożegnanie i o ile nie chciał nic dodać, ruszyła w stronę obozu.

[zt]