Trening Wilcowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Łabędź polecił Wilcowi się wyspać, a sam większość nocy przewracał się z boku na bok, myśląc o tym, co wydarzyło się na ceremonii. Zarówno o wojnie, jak i o swoim pierwszym terminatorze od zera. Stresował się i ekscytował, podnosił się z legowiska z chęci porozmawiania z Płonącym Świtem i poradzenia się jej, aby ostatecznie wracać na miejsce, wszak panowała głucha, nocna cisza i nie powinien wprowadzać zamieszania. A patrząc na to, jak głośno stąpał, to było nieuniknione. Dlatego spędził ten czas w samotności, bijąc się z myślami, przysypiając i śniąc abstrakcyjne sny, podświadomie balansując na granicy snu i jawy, niezdolny do głębszego zatopienia się w krainie marzeń sennych.
Teraz siedział przed wyjściem z obozu, oglądał wschodzące powoli słońce i czekał na właściwe rozpoczęcie dnia. Miało się dziać, dużo się dziać. I aczkolwiek okoliczności powodujące, że mistrzowie mieli nakaz rozpoczęcia treningu od walki wcale a wcale się mu nie podobały, Łabędzia Szyja był wdzięczny losowi za taki obrót spraw. Bo to oznaczało, że pierwszego dnia nie będzie sam na sam ze swoimi obawami. A kto wie, może po pierwszym treningu będzie jakoś... prościej?