Trening Wilcowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Nie musiał długo czekać, a obok niego zmaterializował się Wilec. Wyglądał na podekscytowanego, co od razu przywołało uśmiech na jasnym pysku Łabędzia. Też chciałby z takim entuzjazmem przyjąć naukę walki te kilka księżyców temu, gdy sam był terminatorem. Ale ani on, ani Karaś, której pomagał dokończyć trening, nie palili się przesadnie do tego typu fizycznych aktywności. Z puchatym kocurkiem zapowiadało się inaczej i syn Płonącego Świtu był ciekawy, jak to się wszystko potoczy. Z tego co zdążył zaobserwować, Głośna Łapa również w niczym nie przypominała pokraki, ponadto była aktywna. To dobrze, wszak Łabędź spotkałby się z ogromnym bólem, gdyby trafili mu się speszeni, niechętni terminatorzy pokroju jego i Drobnej Łapy, z którymi musiał poradzić sobie Kornikowy Konar.
- Cześć - odwzajemnił powitanie przyjaźnie mrużąc oczy i podążając wzrokiem za kręcącym się siostrzeńcem. - Wyspany, najedzony? Zgadza się, dzisiaj przerobimy walkę. Nie wiedziałem, że masz już doświadczenie! - dodał pozytywnie zaskoczony. - To świetnie, chętnie się dowiem, czego zdołałeś się nauczyć, ale musimy jeszcze chwilkę poczekać.
Nie chciał zdradzać zbyt wiele, zresztą - Wilec przekona się lada moment, na co czekali. Oby.