Wyprawa w poszukiwaniu nowych terenów

[Pokrzywa..]

Uniesione ostrzegawczo futro czarnego tylko utwierdziło Pokrzywę w tym, że odsunięcie Rocha od załatwiania tej sprawy było koniecznością. Nie bała się walki. Ich czwórka to było aż nadto, aby poradzić sobie ze staruszkiem... ale, po co? Wieszczy niczym im nie zawinił, nie było potrzeby zachowywać się wobec niego z taką wrogością, jaką zaprezentował cętkowany. Nie miała przy sobie nic, czym mogłaby ich później opatrzyć, nawet wiedzy. Przecież czekała ich jeszcze droga powrotna i powrót do nowego obozu. Nie mogli ryzykować żadnych ran. Młody uczeń jednak miał klapki na oczach i nie dostrzegał tak oczywistego zagrożenia. Nie mówiąc już nic o tym, że Nowy Świt miał być lepszy od klanów, miał dawać szanse każdemu, kto wydawał się być tego wart, miał być podporą dla tych, którzy nie mogli zadbać sami o siebie. Ale nie, lepiej nawarczeć na niewinnego dziadka, bo się komuś w głowie poprzewracało.
Na odchodzącego Rocha zerknęła tylko przelotnie. Oczywiście smarkacz nie mógł znieść myśli, że ktoś mądrzejszy od niego przejął inicjatywę w kluczowej dla ich bezpieczeństwa kwestii. Nie zazdrościła Tundrze i reszcie Rady późniejszego użerania się z młodzikiem, ale... to przecież już nie jej sprawa. Zwinie się stąd, jak tylko zrobi to, co ma w planach. Nie rozumiała tylko dlaczego Voodoo tak bardzo starała się do niego przymilać. Ostatnie co trzeba było zrobić to mu przyklaskiwać i głaskać po główce, wmawiać, że przecież nie zrobił nic złego, tsk. Wejdzie im wszystkim na łeb i tyle.
- Możemy zapewnić ci pożywienie, ochronę i opiekę medyka - dodała, spoglądając na starca. To cenne aspekty, zwłaszcza dla kota w wieku Wieszcza, który przez dłuższy czas żył w grupie. Nie była w stanie w pełni zgodzić się ze słowami Kos, ale kocica na pewno brzmiała przekonująco.