Polana w Pierzastym Lasku

[Deszczowa Pogoda]

Przywołała ponownie chwilę, w której stała przed Rojstem po raz pierwszy. Kiedy objął ją w podzięce za tamte ostatnie słowa, słowa, które teraz zamierzała uzasadnić przed Roche'em, synem tego samego stada, które wtedy nieświadomie wsparła.
- To nie los. To inne koty Ci to robią. Powiedziałam Ci, że poszukasz własnej drogi, drogi do szczęścia, ale sama ta decyzja musi wyjść od Ciebie. Nikt nie może jej podjąć za Ciebie, i nie słuchaj nikogo, kto będzie Ci narzucał swój punkt widzenia, jeżeli Tobie się on nie podoba. Jesteś po pierwsze kotem, a to znaczy, że myślisz, i że nikt nie powinien Cię zmuszać do posiadania takich czy innych poglądów - to była właśnie definicja bycia myślącym. Można było podejmować własne wybory, nie kierować się ślepo cudzymi - a nawet, jeżeli zdecydowało się wykonywać posłusznie polecenia innych, to był to nadal nasz własny, świadomy wybór. - Nikt nie będzie żył za Ciebie, Roche. Z serca Ci współczuję, ale smutny los, który nas spotyka, nie jest nigdy karą czy nagrodą. Jest wynikiem wielu czynników.