Trening Wilcowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

- Koty wyjęte spod Kodeksu Wojownika to takie, które nie żyją według niego - jak pieszczoszki czy samotnicy właśnie - ale też zdrajcy. Koty klanowe, które odwróciły się od Kodeksu, wyznawanych wartości, swojego klanu... - odpowiedział. - To oczywiście nie oznacza, że mamy przyzwolenie na bezpodstawne pozbawianie życia, ale należy zachować większą czujność. Nas Kodeks zobowiązuje do bycia honorowym, jednak nie wszyscy żyją tak jak my.
Liczył na to, że nie zabrzmiał nadto krytycznie mówiąc o kotach spoza klanów. Nie chciał nastawiać dwójki terminatorów przeciwko obcym, bo i nie uważał, by ich sposób na życie był jedyny właściwy, a reszta to na pewno jacyś barbarzyńcy. Każdemu należał się szacunek, każdy miał prawo do życia; i choć nie mógł nakazać temu młodym, sam nie rzuciłby się na kota, uprzednio go nie wysłuchawszy. No, chyba że agresywna postawa drugiej strony nie pozostawiałaby mu wyboru.
- Bardzo dobrze - pochwalił Kremówkę i zaraz ze zrozumieniem skinął głową w stronę Wilca. No tak, ta para miała już nieco doświadczenia. W przyjmowaniu ciosów też. - Istnieją jeszcze inne słabe punkty. Na przykład na głowie jest ich kilka - uszy, oczy, nos. Niżej mamy gardło. W te miejsca dobrze celować, przy czym pamiętajcie, że u was to również wrażliwe punkty. Starajcie się ich chronić.
Każdy krok przybliżał ich do Kociego Grzbietu. Ale to nie koniec teorii.
- Oprócz słabych stron, są oczywiście też te mocne. Tutaj sprawa jest bardzo indywidualna - kontynuował. - Niektórzy są silni, inni ponadprzeciętnie zwinni czy szybcy. Przed walką zastanówcie się, jakie cechy mogą pomóc wam w walce. I nie przejmujcie się, jeśli nie dostrzegacie żadnych. Przez kolejne wschody słońca wspólnego treningu będziecie odkrywać swoje ciała, predyspozycje. Zobaczycie, co wam wychodzi najlepiej. Poza tym nie ma rzeczy, nad którą nie da się pracować.
Przypomniał sobie trening z Kornikowym Konarem i Drobną Łapą. Drobny miał wątpliwości co do istnienia swojej choćby jednej mocnej strony, ale wojownik zapewnił ich, że każdy do czegoś się nadaje. I Łabędzia Szyja wierzył w to całym sobą. A w przypadku Wilcowej i Głośnej Łapy nie miał większych obaw - wyglądali, jakby wręcz palili się do walki.
- Ostatnia rzecz - otoczenie. Wykorzystanie go może zwiększyć waszą przewagę. Bywa że spryt i szybkie myślenie zdziałają więcej od mięśni! Popatrzcie, co macie wokół siebie. Piasek, ziemię albo śnieg można sypnąć w oczy przeciwnika, aby go tymczasowo oślepić. Podobnie działa stanięcie pod słońce. Gęste krzaki są kłopotliwe i dla was, i dla oponenta; je też da się wykorzystać, do ucieczki chociażby. Bo - i to najważniejsze - trzeba wiedzieć, kiedy zrezygnować. Jeżeli wiecie, że nie macie szans, lepiej uciec, niż niepotrzebnie się narażać. - Oblizał nos. - Jakieś pytania?
Uśmiechnął się zachęcająco. Trochę się rozgadał, ale chyba nie uśpił młodzieży swoją paplaniną?