Trening Tsunami

[Tundra]

Przeczuwała, że z nastrojem jej córki wciąż nie jest najlepiej. Nie znała rzecz jasna jej myśli, ani nie wiedziała, co dokładnie się dzieje. Wiedziała tylko, że Tsunami na pewno nie jest… rozluźniona i pogodna. O ile w ogóle kiedykolwiek taka bywała. Tundra rzecz jasna nie podjęła tematu, nie potrafiła rozmawiać o uczuciach. W pewnym sensie była w tym względzie naprawdę ograniczona. Jedyne, co jej pozostało to kontynuowanie treningu, udając że niczego nie widzi, że nic się nie dzieje.
Po tym, jak usłyszała pytanie, przeniosła błyskawicznie spojrzenie na długowłosą. Nie zaskoczone spojrzenie, ale na pewno pełne zadowolenia i dumy.
- Bezbłędnie - powiedziała i posłała kotce nawet lekki uśmiech. Udało jej się naprawdę zebrać w kilku krótkich zdaniach to, co Tundra omawiała przez długie minuty. To była korzystna umiejętność, a Tundra najwyraźniej zupełnie jej nie posiadała.
- Jeszcze pozycja do walki. Zrób to, co ja. - przypomniała sobie i zaprezentowała ją. Polegała na lekkim ugięciu łap, pochyleniu głowy do przodu i położeniu uszu płasko na czaszce. Poczekała, aż młodsza kotka powtórzy jej postawę. Po tym zrobiła kilka kroków do tyłu.
- Zaatakuj mnie w takim razie. Walka treningowa, walczymy bez pazurów i kłów. - powiedziała jeszcze Tundra i ponownie przyjęła pozycję gotowości do walki. Czekała na inicjatywę uczennicy.