Los miał paskudne poczucie humoru, czyniąc córkę Cebulowej Skórki prawie idealną kopią ojca. Pierwsze co się rzuca w oczy u Popiół i po czym najłatwiej ją zidentyfikować to białe, szorstkie futerko. To znaczy białe tylko z nazwy, bo kotka tak często jest umorusana w kurzu, że normalne jest widzenie jej raczej bardziej szarawej niż czysto białej. Drugą charakterystyczną rzeczą jest chuda sylwetka Popiołki. Kotka mimo jedzenia tyle ile potrzebuje, szybki metabolizm odziedziczyła po obojgu rodziców i wygląda raczej na wiecznie niedożywioną. Na razie nie widać tego przez kocięcy puch, głównie da się to wyczuć jeśli ktoś kiedykolwiek spróbuje ją przytulić, lecz z czasem coraz bardziej będzie się to uwydatniać. Poza tym cała Popiół jest, jak na kociaka przystało zabawnie niewymiarowa. Drobne ciałko utrzymuje się na zbyt długich i wątłych łapach, a długi, ogonek ciągnie się za nią, jakby nie miała siły go podnieść. Wśród bieli wyróżniają się duże niebiesko-szare ślepia, które dość często są przymrużone, a i które z czasem wybarwią się na ognisty pomarańcz. Cały łeb zdobi też para cienkich, ostro zakończonych uszu. Różowy nos jest ładnie ozdobiony białymi wygiętymi w dół wąsami.
Popiół to jak na razie tylko kociak, i tak jak każdy kociak jest też całkiem ciekawska, przez co często znajduje się tam, gdzie akurat nie powinna. Ze względu na jej drobną sylwetkę bardzo łatwo ją przeoczyć, ale sama kotka uważa, że to dobrze. Popiół jest bardzo niezależna. Posiada bardzo wybujałą wyobraźnię i dość często traci kontakt z rzeczywistością na rzecz własnych wymyślonych zabaw, można ją nawet uznać za dziwną, gdy mruczy do siebie pod nosem. Kotka nie jest gadułą, wręcz przeciwnie, odzywa się do innych rzadko, chyba że jest w komfortowym dla siebie otoczeniu. Popiołkę łatwo wyprowadzić z równowagi, a wtedy robi się raczej nieprzewidywalna i drażliwa.
![[Obrazek: Mmt08lY.gif]](https://imgur.com/Mmt08lY.gif)