Księżyce: 88
Płeć: Kotka
Matka: Kruchy Listek
Ojciec: Sucha Kora
Kotka jest dość duża, w porównaniu do innych kociaków, jednak jednocześnie jest też dosyć szczupła. Aktualnie oczy ma szare, niewybarwione, jednak później przybiorą one barwę żółtą. Jej futro jest długie, gęste i miękkie, a umaszczenie dość podobne do jej matki. Jest ono w większości srebrne, pokryte szaro-niebieskimi pręgami, jednak na jej pysku, ogonie oraz łapach są jasnokremowe łaty, również pokryte niewiele ciemniejszymi pręgami. Prawie całą prawą połowę jej głowy zajmuje biała łata, jednak pod jej prawym okiem przebija się srebrno-kremowa łapa. Biała łata obejmuje również część lewej strony jej głowy, jednak nie dociera nawet do oka, za to jej szyja jest prawie cała biała, jedynie z kilkoma przebijającymi się jasnoszarymi i kremowymi łatami. Poza tym biel jest jeszcze na jej wszystkich czterech łapach, oraz na końcówce ogona. Nie można zapomnieć o charakterystycznej białej łacie na jej lewym udzie, przypominającej trochę łzę, jednak i na tej łacie, w jednym miejscu jej futro jest szaro-kremowe.
Kotka jest bardzo uparta, jak coś wymyśli, trudno jest jej to wybić z głowy. Wymknięcie się z kociarni gdy matka śpi? Chować się przed rodzeństwem przez cały dzień? Kto wie co jej strzeli do głowy? Na dodatek kotka jest bardzo energiczna, czasem trudno jej wysiedzieć w miejscu, przez co bywa nieuważna i zdarza się jej pakować w kłopoty. Sokół nie lubi być w centrum uwagi, czy chodzi o zabawę, czy o to, że coś przeskrobała czy o inne sprawy. Kotka uwielbia słuchać historii o bitwach między klanami, albo o tym, jak ktoś pokonał lisa, który zamieszkał na terytorium i nie chciał się wynieść... Po prostu lubi historie w których są jakieś niebezpieczeństwa. Jeśli chodzi o jej ambicje, chciałaby zostać najlepszą wojowniczką, jednak nie Przywódczyni, bo uważa za trochę straszną sytuację, kiedy cały klan się w ciebie wpatruje. Choć lubi czasem pobawić się z rodzeństwem, częściej bawi się sama, na przykład próbując upolować jakieś robaki, czy liście. Często używa wyobraźni, na przykład udając, że motyl którego goni jest na przykład jakimś ptakiem, lub jakiś żuk jest królikiem, nie przeszkadza jej samotność. Czasem potrafi nawet siedzieć w miejscu i wpatrywać się w tylko jej znany punkt, na chwilę zamieniając się z bardzo energicznego kociaka, w spokojną kotkę, tylko po to, by wyobrazić sobie jakąś bitwę.
