Cichy kąt

[Tsunami]

Była przekonana, że nigdy nie poczuje się w pełni dobrze i w pełni bezpiecznie przy Tundrze, a teraz nie chciała się już odsuwać. Nie miała nawet pojęcia, jak pragnęła takiego gestu jak... zwykły uścisk. Pierwszy raz od miesięcy poczuła, że Opoka faktycznie może być jej matką. Że faktycznie, mimo wszystkiego, co Tsunami jak dotąd myślała, Tundrze zależało. To był dla młodej kotki ogromny szok, ale... pozytywny. Zderzenie z rzeczywistością.

Jednocześnie roztrzaskał się jej dotychczasowy światopogląd, ale jak widać, był bardziej skrzywiony, niż kiedykolwiek mogła przypuszczać. Wiedziała, że czasem zachowywała się nierozsądnie w porównaniu do innych kotów, ale nie myślała o tym zbytnio. A teraz? Poczuła się paskudnie źle ze wszystkim, co ostatnio miało miejsce. Paskudnie źle ze sobą, pierwszy raz od swojego pierwszego spotkania z Baranią Łapą.

Tsunami pociągnęła nosem, chowając pysk w kędzierzawym futrze Opoki i płacząc jeszcze dłuższą chwilę, dopóki nie ucichła, nie przestała tak się trząść.

Nie była w stanie się jednak odezwać, więc jedynie pokręciła przecząco głową. Baran ją skrzywdził, ale na jej własną prośbę - zatem skrzywdziła się sama, sama była temu winna. Ona zaczęła. Powinna była jednak wziąć nawet pozornie niemożliwe pod uwagę.