Księżyce: 110
Mistrz: Wiewiórczy Ogon
Płeć: kocur
Matka: Krogulczy Szpon
Ojciec: Wiewiórczy Ogon
Trwałe urazy: Blizna na policzku ledwo widoczna pod futrem; odgryziony fragment ucha od boku w 'v'
Księżyce: 110
Mistrz: Wiewiórczy Ogon
Płeć: kocur
Matka: Krogulczy Szpon
Ojciec: Wiewiórczy Ogon
Trwałe urazy: Blizna na policzku ledwo widoczna pod futrem; odgryziony fragment ucha od boku w 'v'
Kocur dużo się nie zmienił. Wciąż jest tym samym, brudnym Puchaczem. Dalej jest przekonany, że nie opłaca się czyścić swej sierści, ponieważ zaraz to wszystko wróci. Pod tymi śmieciami kryje się długie, bure pręgowane klasycznie futerko. Nie jest on najmniejszy, ale rozmiarami również nie grzeszy. Pod grubym futrem kryje się pokryte mięśniami ciało. Na pyszczku, szyi oraz brzuchu uwydatniła się biała plama. Podobnie zresztą na łapkach; widać na nich białe skarpetki. Na świat patrzy dzięki żółtym oczom, nie rzadko mocno zmrużonych. Kiedy jednak nie są zmrużone zazwyczaj widać w nich figlarne iskierki, które oznaczają, że ten oto kot zaraz coś odwali. Nos jest w kolorze cegły, u nasady lekko różowy. Jego pysk nie rzadko jest wykrzywiony w wyraz pogardy. Posiada długie uszy zakończone pędzelkami. Ma długie, białe wąsy.
Kocur prawie odpuścił sobie łobuzerski tryb życia, jednak uwielbia czasem spłatać jakiegoś figla. Odpuścił sobie rzucanie starą zwierzyną do legowisk innych kotów, nie uprzykrza im życia na każdym kroku - komu by się chciało? Nie zmienia to jednak faktu, iż jest niesamowicie żartobliwy - dzień bez jakiegoś żartu, najlepiej takiego, który obraża innych - jest dniem straconym. Ma on specyficzne poczucie humoru, a koty, które go nie rozumieją od razu u niego tracą. Musi być najlepszym i na takiego aspiruje. W końcu, chciałby kiedyś być przywódcą. Często wychodzi poza obóz, ciężko znaleźć go w środku. Cały czas chodzi na samotne patrole, czy polowania, byle tylko nie siedzieć w otoczeniu innych kotów. Najlepiej czuje się sam, ze sobą, ponieważ nie musi znosić idiotyzmu innych kotów. Gdy jest z czegoś niezadowolony to tego nie ukrywa, pokazuje to całym swoim ciałem, mimiką i tonem głosu. Zdarza mu się reagować impulsywnie. Nie jest najbystrzejszy, często nie grzeszy inteligencją, ale nie można o nim również powiedzieć że jest totalnym idiotą. Chociaż czasem może się wydawać, że jest inaczej. Nie znosi siedzieć w miejscu. Chyba że je, albo ktoś przeszkadza mu w jego odpoczynku. Bo nawet Puchacze potrzebują czasem odpoczynku! Nie do pomyślenia, prawda?
Puchacz wyjątkowo był zaciekawiony wieściami, które przyniosły patrole. Wielkie, lśniące ślepia, jaszczury, które zawładnęły Czterema Dębami? No, to trzeba było zobaczyć, czyż nie? Korciło go, by powiedzieć pewnego dnia Polnej Gwieździe, że weźmie jakiś patrol, i pójdzie to sprawdzić, bo naprawdę, naprawdę chciał to zrobić. Może nawet z jakimś powalczyć? Ach, kości mu się już normalnie zastały od długiego czasu, kiedy ostatnio walczył z jakimś drapieżnikiem, więc szkoda zmarnować taką okazję! A, cóż, okazało się, iż to przywódca pierwszy uznał, że trzeba to sprawdzić. No więc, Puchacz od razu się zgodził, oczywiście, argumentując to bezpieczeństwem klanu, terminatorów, bo wiedział, że co niektórzy pewnie ostrzyli na to kły i pazury.
- W porządku, będę wył niczym zarzynany królik - przytaknął przywódcy, lekko strzygąc uszami. Następnie ruszył w przeciwnym kierunku co Polny, uważnie się rozglądając, szczególną uwagę jednak posyłając ku Czterem Dębom i ich korzeniom, pod którymi mogły się kryć te olbrzymie jaszczury, gotowe rozszarpać ich jednym kłapnięciem szczęk... podobno.
![[Obrazek: v3KIHAQ.png]](https://i.imgur.com/v3KIHAQ.png)