Trening Zabliźnionej Łapy

[Wiewiórczy Skok]

Odwróciła głowę w stronę głosu, a jej lico rozjaśnił delikatny uśmiech. Kotka bowiem przyszła na pierwszy trening, a to już była połowa sukcesu - dodatkowo po jej słowach mogła wywnioskować, że cieszy się i ekscytuje tym, że już oficjalnie jest terminatorką i może trenować. Długie, białe wąsy wojowniczki lekko drgnęły z rozbawienia, a równocześnie z zadowolenia. Przynajmniej nie była od początku negatywnie nastawiona, a to już był krok do sukcesu. Miała tylko nadzieję, że nie będzie podobnie jak z Żądełkiem, która, cóż, też była pozytywnie nastawiona i w ogóle, ale aż zbyt ekspresyjna, przez co ruda za nią nie nadążała.
- Dzień dobry, Zabliźniona Łapo - przywitała się z kotką, gdy ta tylko przestała mówić. - W takim razie, przejdziemy się, co? Powiedz mi, miałaś może nauki? - spytała na początek. Nie orientowała się w naukach dzieciarni Zachód, bo ta widocznie nie pokwapiła się, by choćby spytać siostrzenicę o jakieś nauki, więc nie wiedziała, czy te miały jakieś i z kim, ale cóż, nie zawsze można było mieć to szczęście, by komuś jakieś poprowadzić, prawda?