Trening Kościstej Łapy

[Kościste Wybrzeże]

Kość był synem Zachodzącego Światła - krzywe spojrzenia, czy niezadowolone miny nie robiły na nim żadnego wrażenia. Naoglądał się ich dość swoim życiu, ba, nawet sam potrafił takie rzucać! Póki Bawełna ograniczała się do takich gestów, wcale nie zamierzał zmienić swojej taktyki zerowego wkładu własnego.
- Aha. - Potwierdził zrozumienie tematu, chociaż całości wysłuchał z mocno zblazowaną miną i półprzymkniętymi powiekami. W sumie nie zależało mu, żeby wojowniczka brała go za inteligentnego, a może jak będzie zgrywać półgłówka to szybciej go przepchnie przez trening, by nie musieć więcej oglądać? Może warto spróbować.
Niemniej na polecenie wojowniczki, postarał się trochę i spróbował przyjąć łowiecką pozę. Miał długie, chude łapy, więc żeby zniżyć brzuch musiał rzeczywiście się wysilić... i poczuł w mięśniach, że absolutnie nic nie robił przez sześć księżyców swojego życia. Zadrżały one od niechcianego wysiłku, ale Kostek zacisnął kły, położył uszy i spróbował przejść kilka kroków w tej niskopodłogowej pozycji, gdzie głowa, grzbiet i ogon miały jedną linię. Na Gwiezdnych, nie dało się prościej?